Students often refer to Kerala Syllabus 10th Standard English Textbook Solutions and Class 10 English War Summary in Malayalam & English Medium before discussing the text in class.
Class 10 English War Summary
War Summary in English
The passengers had left Rome by the night express. They had to stop until dawn at the small station of Fabriano. From there they are to continue their journey by the small old-fashioned local train to Sulmona.
At dawn the local train came. Five people had already spent the night in a stuffy and smoky second- class carriage. A stout woman in deep mourning was hoisted in. Behind her came her husband puffing and moaning. He was a tiny man, thin and weakly, His face was death-white. His eyes were small and bright and looked shy and uneasy.
Having at last taken a seat, he politely thanked the passengers who had helped his wife and who had made room for her. Then he turned round to his wife and asked her if she was alright. She, instead of answering, pulled up her collar of her coat to hide her face. “Nasty world,” muttered the husband with a sad smile.
He felt it his duty to explain to his travelling companions that the poor woman was to be pitied. The war was taking away her only son, a boy of twenty. Both of them had devoted their entire life to him. They even left their home at Sulmona to follow him to Rome, where he had to go as a student. They allowed him to volunteer for war with an assurance that for at least six months he would not be sent to the front. But now, all of a sudden, they received a telegram saying that he was due to leave in three days’ time. They were asked to go and see him off.
The woman was twisting and wriggling, at times growling like a wild animal. She felt certain that all those explanations would not have aroused even a shadow of sympathy from those people. Most likely they too were in the same plight as herself. One of them, who had been listening with particular attention, said: “You should thank God that your son is only leaving now for the front. Mine has been sent there the first day of the war. He has already come back twice wounded and been sent back again to the front.”
“What about me? I have two sons and three nephews at the front,” said another passenger.
“Maybe, but in our case it is our only son,” said the husband.
“What difference can it make? You may spoil your only son by excessive attentions. But you cannot love him more than you would all your other children if you had many. Parental love is not like bread that can be broken to pieces and split amongst the children in equal shares. A father gives all his love to each one of his children without discrimination, whether it be one or ten, and if I am suffering now for my two sons, I am not suffering half for each of them but double.”
“True… true…” said the embarrassed husband, “but suppose (of course we all hope it will never be your case) a father has two sons at the front and he loses one of them, there is still one left to console him.”
“Yes,” answered the other, getting angry. “A son left to console him but also a son left for whom he must survive. In the case of the father of an only son if the son dies the father can die too and put an end to his distress. Which of the two positions is worse? Don’t you see how my case would be worse than yours?”
“Nonsense,” interrupted another traveller, a fat, red-faced man with bloodshot eyes of the palest gray. He was panting. From his bulging eyes seemed to spurt inner violence of an uncontrolled vitality which his weakened body could hardly contain. “Nonsense,” he repeated, trying to cover his mouth with his hand so as to hide the two missing front teeth. “Nonsense. Do we give life to our own children for our own benefit?”
The other travellers stared at him in distress. The one who had his son at the front since the first day of the war said: “You are right. Our children do not belong to us. They belong to the country.”
“Bosh,” retorted the fat traveller. “Do we think of the country when we give life to our children? Our sons are born because…well, because they must be born and when they come to life they take our own life with them. This is the truth. We belong to them but they never belong to us. When they reach twenty they are exactly what we were at their age. We too had a father and mother, but there were so many other things as well…girls, cigarettes, illusions, new ties…and the Country, of course. We would have answered the country’s call even if father and mother had said no. Now, at our age, the love of our Country is still great, of course, but stronger than it is the love of our children. Is there any one of us here who wouldn’t gladly take his son’s place at the front if he could?”
There was a silence all round, everybody nodding as to approve.
The fat man continued: “Isn’t it natural that at their age they should consider the love for their Country even greater than the love for us? If Country is a natural necessity like bread of which each of us must eat in order not to die of hunger, somebody must go to defend it. And our sons go, when they are twenty, and they don’t want tears, because if they die, they die happy.
Everyone should stop crying; everyone should laugh, as I do…or at least thank God—as I do— because my son, before dying, sent me a message. He was dying satisfied at having ended his life in the best way he could have wished. That is why, as you see, I do not even wear mourning.”
He shook his light fawn coat as if to show it. His livid lip over his missing teeth was trembling. His eyes were watery and motionless. Soon he ended with a shrill laugh which might well have been a sob.
“Quite so…quite so…” agreed the others.
“cooles…………
The woman had be)………..
sitting and listening. For the last three months she had been trying to find in the words of her husband and her friends something to console her in her deep sorrow. She wanted something that might show her how a mother should send her son to a probable danger of life. Her grief had been greater in seeing that nobody could share her feelings.
But now the words of the traveller amazed and almost stunned her. She suddenly realized that it wasn’t the others who were wrong but herself. It was she who could not rise up to the same height of those fathers and mothers willing to resign themselves, without crying, not only to the departure of their sons but even to their death.
She lifted her head. She bent over from her corner trying to listen with great attention to the details which the fat man was giving to his companions about the way his son had fallen as a hero, for his King and his Country, happy and without regrets. It seemed to her that she had stumbled into a world so far unknown to her. She was so pleased to hear everyone joining in congratulating that brave father who could so stoically speak of his child’s death.
Then suddenly, just as if she had heard nothing of what had been said and almost as if waking up from a dream, she turned to the old man, asking him: “Then… is your son really dead?”
Everyone stared at her. The old man, too, turned to look at her, fixing his great, bulging, horribly watery light gray eyes, deep in her face. For some time he tried to answer, but words failed him. He looked and looked at her, almost as if only then-at that silly, incongruous question he had suddenly realized at last that his son was really dead – gone for ever – for ever. His face contracted, became horribly distorted, then he snatched in haste a handkerchief from his pocket and, to the amazement of everyone, broke into harrowing, heart-breaking, uncontrollable sobs.
War Summary in Malayalam
യാത്രക്കാർ രാത്രി എക്സ്പ്രസിൽ റോമിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ഫാബിയാനോയിലെ ചെറിയ സ്റ്റേഷനിൽ പുലരുവോളം അവർക്ക് ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു. അവിടെ നിന്ന് സുൽമോണയിലേക്കുള്ള പഴയകാല ലോക്കൽ ട്രെയിനിൽ അവർക്ക് യാത്ര തുടരണം.
പുലർച്ചെ ലോക്കൽ ട്രെയിൻ വന്നു. അഞ്ച് പേർ ഇതിനകം സ്റ്റഫ് ചെയ്തതും പുകയുന്നതുമായ ഒരു രണ്ടാം ക്ലാസ് വണ്ടിയിൽ രാത്രി ചെലവഴിച്ചു. അഗാധമായ വിലാപത്തിൽ ആയിരുന്ന ഒരു തടിച്ച സ്ത്രീയെ അവർ വണ്ടിയിലേക്കു കയറാൻ സഹായിച്ചു. അവളുടെ പിന്നിൽ അവളുടെ ഭർത്താവ് ശ്വാസംമുട്ടു കയും ഞരങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവൻ ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു. മെലിഞ്ഞതും ദുർബലവുമായി രുന്ന അവന്റെ മുഖം മരണത്തെപ്പോലെ വെളുത്തതായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതും തിളക്കമുള്ള തുമായിരുന്നു. അവയിൽ ലജ്ജയും അസ്വസ്ഥതയും നിറഞ്ഞതായി തോന്നി.
ഒടുവിൽ അയാൾ ഒരു സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. ഭാര്യയെ സഹായിച്ചവരും അവൾക്ക് സ്ഥലം ഒരുക്കി തന്നവരു മായ യാത്രക്കാരോട് അദ്ദേഹം മാന്യമായി നന്ദി പറഞ്ഞു. പിന്നെ അയാൾ ഭാര്യയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൾ ഉത്തരം പറയുന്നതിനുപകരം, മുഖം മറയ്ക്കാൻ കോട്ടിന്റെ കോളർ ഉയർത്തി. “വൃത്തികെട്ട ലോകം, ഭർത്താവ് സങ്കടകരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു.
ആ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീയോട് കരുണ കാണിക്കണമെന്ന് തന്റെ സഹയാത്രികർക്ക് വിശദീകരിക്കേണ്ടത് തന്റെ കടമയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. യുദ്ധം അവളുടെ ഏക മകനെ, ഇരുപത് വയസ്സുള്ള കുട്ടിയെ, കൊണ്ടു പോകുകയായിരുന്നു. ഇരുവരും അവരുടെ മുഴുവൻ ജീവിതവും അവനുവേണ്ടി സമർപ്പിച്ചിരുന്നു, സുൽമോ ണയിലെ വീട് പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് റോമിലേക്ക് അവനെ അവർ അനുഗമിച്ചു. അവിടെ അവൻ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയായി പോകുകയായിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് ആറ് മാസമെങ്കിലും യുദ്ധമുന്നണിയിലേക്ക് അയക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പോടെ അവർ അവനെ യുദ്ധത്തിന് സന്നദ്ധസേവനം ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന്, മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അവൻ യുദ്ധമുഖത്തേക്ക് പോകണമെന്ന് പറയുന്ന ഒരു ടെലിഗ്രാം അവർക്ക് ലഭിച്ചു. പോയി അവനെ യാത്രയാക്കാൻ അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ആ സ്ത്രീ വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും ചിലപ്പോൾ ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ മുരളുകയായിരുന്നു. ആ വിശദീ കരണങ്ങളെല്ലാം ആ ആളുകളിൽ സഹതാപത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ പോലും ഉണർത്തില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറ പ്പുണ്ടായിരുന്നു. മിക്കവാറും അവരും തന്റെ അതേ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്ന അവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ മകൻ ഇപ്പോൾ യുദ്ധമുന്നണിയിലേക്ക് പോകുന്ന തേയുള്ളൂ എന്നതിന് നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയണം. എന്റെ മകനെ യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവിടേക്ക് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൻ ഇതിനകം തന്നെ രണ്ടുതവണ പരിക്കേറ്റ് വരികയും വീണ്ടും യുദ്ധമുന്നണിയിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
“എന്റെ കാര്യമോ? എനിക്ക് രണ്ട് ആൺമക്കളും മൂന്ന് മരുമക്കളും യുദ്ധത്തിന്റെ മുൻനിരയിലുണ്ട്.” മറ്റൊരു യാത്രക്കാർ പറഞ്ഞു.
“അതുശരിയായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ അത് ഞങ്ങളുടെ ഏക മകനാണ്.” ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു.
എന്താണ് വ്യത്യാസം? അമിതമായ ശ്രദ്ധ നൽകി നിങ്ങളുടെ ഏക മകനെ നിങ്ങൾക്ക് നശിപ്പിക്കാൻ കഴി യും. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് മറ്റ് കുട്ടികളും ഉണ്ടെങ്കിൽ അവരെക്കാൾ കൂടുതൽ നിങ്ങൾക്ക് അവനെ സ്നേഹി ക്കാൻ കഴിയില്ല. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം അപ്പം പോലെയല്ല. അത് കഷണങ്ങളാക്കി കുട്ടികൾക്കിട യിൽ തുല്യമായി വിഭജിക്കാം. ഒരു പിതാവ് തന്റെ എല്ലാ സ്നേഹവും ഓരോ കുട്ടിക്കും വിവേചനമില്ലാതെ നൽകുന്നു. അത് ഒന്നോ പത്തോ ആകട്ടെ, എന്റെ രണ്ട് ആൺമക്കൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഇപ്പോൾ കഷ്ടപ്പെ ടുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും വേണ്ടി പകുതിയല്ല കഷ്ടപ്പെടുന്നത്, ഇരട്ടിയാണ്.
“ശരിയാണ്………..ശരിയാണ്…… ലജ്ജയോടെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ (തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരിക്കലും അങ്ങനെയാകില്ലെന്ന് നമ്മൾ എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു) ഒരു പിതാവിന് രണ്ട് ആൺമക്കളുണ്ടെങ്കിൽ അവരിൽ ഒരാളെ അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ അവനെ ആശ്വസിപ്പി ക്കാൻ ഇനിയും ഒരാൾ ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ.
“അതെ, മറ്റേയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഒരു മകൻ ബാക്കിയാ യി. പക്ഷേ അവനുവേണ്ടി ജീവിക്കേണ്ട ഞാനും ബാക്കിയായി. ഏകമകനുള്ള പിതാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ, മകൻ മരിച്ചാൽ പിതാവിനും മരിക്കാനും അവന്റെ ദുരിതം അവസാനിപ്പിക്കാനും കഴിയും. രണ്ടിൽ ഏതാണ് മോശമായ അവസ്ഥ. എന്റെ കേസ് നിങ്ങളുടേതിനേക്കാൾ മോശമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ?
“വിഡ്ഢിത്തം, മറ്റൊരു യാത്രക്കാരൻ ഇടപ്പെട്ടു. ഇളം ചാര നിറത്തിലുള്ള രക്തരൂക്ഷിതമായ കണ്ണുകളുള്ള തടിച്ച്, ചുവന്ന മുഖമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. അയാൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. അയാളുടെ വീർത്ത കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്, ദുർബലമായ ശരീരത്തിന് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അനിയന്ത്രിതമായ ഊർജ്ജ
സ്വലതയുടെ ആന്തരിക ഊർജ്ജം പ്രസരിപ്പിക്കുന്നതായി തോന്നി. “വിഡ്ഢിത്തം, നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ട് മുൻ പല്ലുകൾ മറയ്ക്കാൻ കൈകൊണ്ട് വായ പൊത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ആവർത്തിച്ചു. “വിഡ്ഢി ത്തം, നമ്മുടെ സ്വന്തം നേട്ടത്തിനായാണോ നമ്മൾ നമ്മുടെ സ്വന്തം കുട്ടികൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നത്?
മറ്റ് യാത്രക്കാർ ദുഃഖിതരായി അവനെ തുറിച്ചുനോക്കി. യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം മുതൽ തന്റെ മകനെ യുദ്ധമുഖത്ത് നിർത്തിയ ആൾ പറഞ്ഞു. “നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, നമ്മുടെ കുട്ടികൾ നമ്മുടേതല്ല. അവർ രാജ്യത്തിന്റേതാണ്.
“ദേഷ്, തടിച്ച യാത്രക്കാരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് ജീവൻ നൽകുമ്പോൾ നമ്മൾ രാജ്യ ത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ മക്കൾ ജനിക്കുന്നത്…. കാരണം, അവർ ജനിക്കേണ്ടതുകൊ ണ്ടാണ്. അവർ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവർ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതവും എടുക്കുന്നു. ഇതാണ് സത്യം. നമ്മൾ അവരുടേതാണ്, പക്ഷേ അവർ ഒരിക്കലും നമ്മുടേതല്ല. അവർക്ക് ഇരുപത് വയസ്സ് തികയു മ്പോൾ അവർ അവരുടെ പ്രായത്തിൽ നമ്മൾ എങ്ങനെയായിരുന്നോ അതുപോലെ തന്നെയാണ്. ഞങ്ങൾക്കും ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ മറ്റ് നിരവധി കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു… പെൺകുട്ടികൾ, സിഗരറ്റുകൾ. മിഥ്യാധാരണകൾ, പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ… തീർച്ചയായും രാജ്യം, അച്ഛനും അമ്മയും വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞാലും നമ്മൾ രാജ്യത്തിന്റെ ആഹ്വാനത്തിന് ഉത്തരം നൽകുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ, നമ്മുടെ പ്രായത്തിൽ, നമ്മുടെ രാജ്യസ്നേഹം ഇപ്പോഴും വലുതാണ്. തീർച്ചയായും, പക്ഷേ നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ ശക്തമാണ്. കഴിയുമെങ്കിൽ യുദ്ധ മുഖത്ത് തന്റെ മകന്റെ സ്ഥാനം സന്തോഷത്തോടെ ഏറ്റെടുക്കാത്ത നമ്മളിൽ ആരെങ്കിലും ഇവിടെയുണ്ടോ?”
എല്ലായിടത്തും നിശബ്ദത പരന്നു, എല്ലാവരും അത് അംഗീകരിച്ച് തലകുലുക്കി.
തടിച്ച മനുഷ്യൻ തുടർന്നു. “അവരുടെ പ്രായത്തിൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം നമ്മളോടുള്ള സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലുതായി അവർ കരുതുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ? പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കാതിരിക്കാൻ നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും കഴിക്കേണ്ട അപ്പം പോലെയുള്ള ഒരു സ്വാഭാവിക ആവശ്യമാണ് രാജ്യം എങ്കിൽ, അതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ആരെങ്കിലും പോകണം. നമ്മുടെ മക്കൾ ഇരുപത് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ പോകുന്നു.
അവർക്ക് ആരുടേയും കണ്ണുനീർ വേണ്ട, കാരണം അവർ മരിച്ചാൽ അവർ സന്തോഷത്തോടെയാണ് മരി ക്കുന്നത്.
എല്ലാവരും കരച്ചിൽ നിർത്തണം; എല്ലാവരും ചിരിക്കണം, ഞാൻ ചെയ്യുന്നതുപോലെ… അല്ലെങ്കിൽ കുറ ഞ്ഞത് ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയണം. ഞാൻ ചെയ്യുന്നതുപോലെ കാരണം എന്റെ മകൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഏറ്റവും നല്ല രീതിയിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചതിന്റെ സംതൃപ്തിയോടെ മരിക്കുകയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്, നിങ്ങൾ കാണുന്നതു പോലെ, ഞാൻ കറുത്തവിലാപവസ്ത്രം പോലും ധരിക്കാത്തത്.
അത് കാണിക്കാനെന്നോണം അയാൾ തന്റെ മാനിന്റെ രോമം കൊണ്ടുള്ള കോട്ട് കുടഞ്ഞു. നഷ്ടപ്പെട്ട പല്ലുകൾക്ക് മീതെയുള്ള അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നന ഞ്ഞതും ചലനരഹിതവുമായിരുന്നു. താമസിയാതെ അയാൾ ഒരു ചെറിയ കരച്ചിൽ പോലെയുള്ള ചിരി യോടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.
ക്കാൻ ആ സ്ത്രീ ഇരുന്നു ഇതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസമായി അവൾ തന്റെ ഭർത്താവി ന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും വാക്കുകളിൽ നിന്ന് തന്റെ അഗാധമായ ദുഃഖത്തിൽ അവളെ ആശ്വസിപ്പി എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു അമ്മ തന്റെ മകനെ ജീവൻ അപ കടത്തിലാക്കുന്ന എന്തിലേക്കെങ്കിലും വിടുമോ എന്നറിയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. ആർക്കും തന്റെ വികാ രങ്ങൾ പങ്കിടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ദുഃഖം അതിലും വലുതായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ യാത്രക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഏതാണ്ട് സ്തംഭിപ്പിച്ചു. തെറ്റ് ചെയ്തത് മറ്റുള്ളവരല്ല, താനാണെന്ന് അവൾ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. മക്കളുടെ വേർപാട് വരെ മാത്രമല്ല, മരണത്തിലേക്ക് പോലും കരയാതെ സ്വയം സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ ആ അച്ഛന്മാരുടെയും അമ്മമാരു ടെയും അതേ ഉയരത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ തലയുയർത്തി. തന്റെ മകൻ, ഒരു വീരനായകനായി, തന്റെ രാജാവിനും രാജ്യത്തിനും വേണ്ടി, എങ്ങനെ വീണു എന്നതിനെക്കുറിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെയും ഖേദമില്ലാതെയും ആ തടിച്ച മനുഷ്യൻ തന്റെ കൂട്ടാളികൾക്ക് നൽകുന്ന വിശദാംശങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ അവൾ തന്റെ മൂലയിൽ നിന്ന് ഒന്നു കൂടി കുനിഞ്ഞുനോക്കി. അവൾക്ക് ഇതുവരെ അറിയാത്ത ഒരു ലോകത്തിലേക്ക് അവൾ ഇടറിവീണതായി തോന്നി. തന്റെ കുട്ടിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ ധീരമായി സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ ധീരനായ പിതാവിനെ അഭിനന്ദിക്കുന്നതിൽ എല്ലാവരും പങ്കുചേരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വളരെ സന്തോഷ മായി.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന്, പറഞ്ഞതൊന്നും കേട്ടിട്ടില്ലാത്തതുപോലെയും, ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നതുപോ ലെയും, അവൾ വൃദ്ധന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു ചോദിച്ചു. “അപ്പോൾ… നിങ്ങളുടെ മകൻ ശരിക്കും മരിച്ചോ?’
എല്ലാവരും അവളെ തുറിച്ചുനോക്കി, വൃദ്ധനും അവളെ നോക്കാൻ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ വലുതും, വീർത്ത തും, ഭയങ്കരമായി വെള്ളമുള്ളതുമായി ഇളം ചാരനിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ആഴത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു. കുറച്ചുനേരം അവൻ ഉത്തരം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ വാക്കുകൾ അയാൾക്ക് ലഭിച്ചില്ല. അയാൾ അവളെ നോക്കി, ഏതാണ്ട് അപ്പോൾ എന്നപോലെ ആ മണ്ടത്തരവും പൊരുത്തക്കേടുമായ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ – ഒടുവിൽ പെട്ടെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. തന്റെ മകൻ ശരിക്കും മരിച്ചുവെന്ന് – എന്നെ ന്നേക്കുമായി – എന്നെന്നേക്കുമായി. അവന്റെ മുഖം ചുരുങ്ങി, ഭയങ്കരമായി വികൃതമായി, പിന്നെ അവൻ തിടുക്കത്തിൽ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു തൂവാല വലിച്ചെടുത്തു. എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, വേദനാജനകവും, ഹൃദയഭേദകവും, നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്തതുമായ കരച്ചിൽ തുടങ്ങി.
Class 10 English War by Luigi Pirandello About the Author
Luigi Pirandello (1867-1936) was an Italian dramatist, novelist, poet and short story writer. He became a well known innovator of modern drama with his famous play “Six Characters in Search of an Author”. He got the Nobel Prize in 1934. He wrote novels and hundreds of short stories. He also wrote a large number of plays which were published between 1918 and 1935 under the collective title “Maschere nude” (Naked Masks).
ലൂയിജി പിരാൻഡെല്ലോ (1867-1936) ഒരു ഇറ്റാലിയൻ നാടകകൃത്തും നോവലിസ്റ്റും കവിയും ചെറു കഥാകൃത്തും ആയിരുന്നു. “ആറ് കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒരു എഴുത്തുകാരനെ തിരയുന്നു” എന്ന പ്രശസ്ത നാടകത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം ആധുനിക നാടകത്തിന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന നവീകരണക്കാരനായി. 1934 ൽ അദ്ദേഹത്തിന് നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചു. നോവലുകളും നൂറുകണക്കിന് ചെറുകഥകളും അദ്ദേഹം എഴുതി. 1918 നും 1935 നും ഇടയിൽ “മാഷെർ ന്യൂഡ് ‘നഗ്ന മുഖം മൂടികൾ) എന്ന കൂട്ടായ തലക്കെ ട്ടിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച നിരവധി നാടകങ്ങളും അദ്ദേഹം എഴുതി.
Class 10 English War Vocabulary
- mourning – the expression of sorrow for someone’s death, വിലാപം
- hoisted – lifted, raised, പൊക്കി എടുത്ത് അകത്തു കടത്തി
- puffing – panting , പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന് ശ്വാസം വലിക്കുക
- moaning – crying , കരയുക
- muttered – say something in a low or barely audible voice, പിറുപിറുക്കുക
- wriggling – twist and turn with quick movements, വളയുകയും പുളയുകയും ചെയ്യുക
- growling – make angry noise , ദേഷ്യത്തോടെ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കുക
- plight – condition , അവസ്ഥ
- ventured – showed courage, ധൈര്യം കാണിക്കുക
- getting cross – getting angry ദേഷ്യം വരുക
- vitality – energy, ഊർജം
- distress – discomfort, pain, വേദന, പ്രയാസം
- retorted – answered rudely, sharply or in a witty manner, തക്കമറുപടികൊടുക്കുക
- nodding – moving the head up and down to show agreement , തലകുലുക്കി സമ്മതിക്കുക
- fawn – a young dear, ചെറിയ മാൻകുട്ടി
- stoically – courageously, ധൈര്യപൂർവ്വം
- incongruous – not in harmony, irrelevant, അനുയോജ്യമല്ലാത്ത
- contracted – became smaller, ചെറുതാക്കുക, ചുരുങ്ങുക
- distorted – went out of shape, ഷെയ്ക്ക് മാറ്റുക
- harrowing – acutely distressing, വളരെ വേദനാജനകമായ