Students often refer to Kerala Syllabus 8th Standard English Textbook Answers and A Prescription for Life in Malayalam & English before discussing the text in class.
Class 8 English A Prescription for Life Summary
A Prescription for Life Summary in English
I remember going to the British Museum one day to research some sort of illness that I thought might be hay fever. I picked up the medical encyclopedia and read all about hay fever. I idly turned the leaves, and began to indolently study diseases in general. I forget which was the first disease I plunged into—some dreadful disease, I know. But before I had glanced half down the list of ‘warning symptoms’, it dawned upon me that I had all of them.
I sat for a while, frozen with horror; and then, in utter despair, I again turned over the pages. I came to typhoid fever—read the symptoms—discovered that I had typhoid fever for months without knowing it.
I then wondered what else I had got; turned up*St. Vitus’s Dance—found that I had that too. I began
to get interested in my case, and decided to investigate it thoroughly. So I started alphabetically. Read up ague (malaria), and learned that I was sickening for it, and that the worst stage would commence in about two weeks. Bright’s disease, I was relieved to find, I had only in a mild form. Cholera I had, with serious complications; and diphtheria I seemed to have been born with. I carefully went through all the twenty-six letters, and the only malady I could conclude I had not got was housemaid’s knee.
I felt rather hurt about this at first; it seemed somehow to be a kind of insult. Why hadn’t I got housemaid’s knee?
Why was this illness left out? After a while, however, less greedy feelings took over. I reflected that I had every other known disease in the pharmacology. I grew less selfish, and determined to do without housemaid’s knee. Gout, in its worst form, had seized me without my knowledge; and zymosis I had clearly been suffering from my boyhood. There were no more diseases after zymosis, so I concluded that there was nothing else the matter with me.
I sat and pondered. I thought what an interesting case I must be from a medical point of view, what an acquisition I should be to a class! Students would have no need to “walk the hospitals,” if they had me. I was a hospital in myself. All they need do would be to walk round me, and, after that, take their diploma.
Then I wondered how long I had to live. I tried to examine myself. I felt my pulse. I could not at first feel any pulse at all. I tried to feel my heart. I could not feel it. It had stopped beating. I patted myself all over my body. But I could not feel or hear anything. I tried to look at my tongue. I could only see the tip, and the only thing that I could gain was to feel more certain than before that I had scarlet fever.
I had walked into that reading-room as a happy, healthy man. I crawled out a decrepit wreck.
I went to my doctor. He is an old chum of mine, and feels my pulse, and looks at my tongue, and talks about the weather, all for nothing, when I think I am sick. So I thought I would return the favour by going to him now. “What a doctor wants,” I said, “is practice. He shall have me. He will get more practice out of me than out of seventeen hundreds of his everyday patients, with only one or two diseases each.” So I went straight up and saw him, and he said:
“Well, what’s the matter with you?”
I said:
“I will not take up your time, dear boy, with telling you what the matter is. Life is brief, and you might pass away before I had finished. But I will tell you what is not the matter with me. I have not got housemaid’s knee. Why I have not got housemaid’s knee, I cannot tell you; but the fact remains that I have not got it. Everything else, however, I have got.”
And I told him how I came to discover it all.
Then he examined me, and clutched my wrist to check my pulse, and then he hit me over the chest when I wasn’t expecting it—a cowardly thing to do, I think, and immediately afterwards butted me on the side of my head. After that, he sat down and wrote out a prescription, and folded it up and gave it to me, and I put it in my pocket and went out.
I did not open it. I took it to the nearest pharmacy, and handed it in. The man read it, and then handed it back.
He said he didn’t keep it.
I said: “You are a chemist?”
He said: “I am a
chemist. If I were a co-operative stores and family hotel combined, I might be able to help you. Being only a chemist limits me!”
I read the prescription. This was what it said:
“A balanced diet, with water every couple of hours. A ten-mile walk every morning. To bed at sharp 11 o’clock every night. And don’t stuff up your head with things you don’t understand.”
I followed the directions, with the happy result— speaking for myself—that my life was saved and is still going on. (Adapted)
A Prescription for Life Summary in Malayalam
I rememmber going to ………….. …….house maid’s knee. (Text Book Page 47)
എനിക്ക് ഹേ ഫീവർ (hay fever) ആണെന്ന് തോ ന്നിയ ഒരു അസുഖത്തെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം (research) ചെയ്യാനായി ഒരു ദിവസം ഞാൻ ബ്രിട്ടീഷ് മ്യൂസിയത്തിൽ പോയത് ഓർക്കുന്നു. ഞാനൊരു മെഡിക്കൽ വിജ്ഞാനകോശം (encyclopedia) എടുത്ത് ഹേ ഫീവറിനെക്കുറിച്ച് മുഴുവൻ വായിച്ചു. ഞാൻ അലസമായി (idly) താളുകൾ മറിക്കുകയും, പൊതുവായ അസുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് മടിയോടെ (indolently) പഠിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഞാൻ ആദ്യം ഏത് അസുഖത്തിലേക്കാണ് എടു ത്തുചാടിയതെന്ന് (plunged into) ഓർക്കുന്നില്ല. ഏതോ ഒരു ഭയാനകമായ (dreadful) രോഗമായി രുന്നു അതെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാൽ അപായ സൂചനകളുടെ പട്ടിക പകുതി നോക്കും മുൻപേ, ആ പട്ടികയിലെ എല്ലാ ലക്ഷണങ്ങളും എനിക്കു ണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി (it dawned upon me). ഞാൻ ഭയം കൊണ്ട് മരവിച്ച് (frozen with horror) കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു; പിന്നെ, തികഞ്ഞ നി രാശയോടെ (utter despair) ഞാൻ വീണ്ടും താളു കൾ മറിച്ചു.
ഞാൻ ടൈഫോയ്ഡ് പനി എന്ന ഭാഗ ത്തത്തിഅതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ വായിച്ചു മാസങ്ങ ളായി എനിക്ക് ടൈഫോയ്ഡ് പനിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കണ്ടെത്തി, അതും ഞാനറിയാതെ. എനിക്ക് വേറെ എന്തൊക്കെ അസുഖങ്ങളുണ്ടെന്ന് ഞാൻ അതിശയിച്ചു; സെന്റ് വിറ്റസ് ഡാൻസ് (St. Vitus’s Dance) എന്ന അസുഖത്തിന്റെ താൾ മറി ച്ചുനോക്കി അതും എനിക്കുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. എ നിക്ക് എന്റെ കേസിൽ താല്പര്യം തോന്നിത്തുടങ്ങി, അത് സമ്പൂർണ്ണമായി (thoroughly) അന്വേഷി ക്കാൻ (investigate) ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങ നെ ഞാൻ അക്ഷരമാലാക്രമത്തിൽ തുടങ്ങി. മലേ റിയയെക്കുറിച്ച് വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ആ അസു ഖം പിടിപെടുകയാണെന്നും, ഏറ്റവും മോശം ഘട്ടം രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ആരംഭിക്കുമെന്നും (commence) ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ബ്രൈറ്റ്സ് ഡിസീ സ് (Bright’s disease) അതിന്റെ ചെറിയ രൂപ ത്തിലേ എനിക്കുള്ളൂ എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് ആശ്വാസമായി (relieved). കോളറ എനിക്കുണ്ടാ യിരുന്നു, അതും ഗുരുതരമായ സങ്കീർണ്ണതകളോടെ (complications); ഡിഫ്തീരിയ എന്ന അസുഖം എനിക്ക് ജന്മനാ ഉള്ളതാണെന്ന് തോന്നി. ഞാൻ ഇരുപത്തിയാറ് അക്ഷരങ്ങളും ശ്രദ്ധയോടെ പരി ശോധിച്ചു, എനിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ഒരേയൊരു രോഗം (malady) ‘ഹൗസ്മെയ്ഡ്സ്നീ’ (housemaid’s knee) ആയിരുന്നു.
felt rather hurt …………………. I had scarlet fever. (Text Book Page 48)
ഇതെന്നെ ആദ്യം വേദനിപ്പിച്ചു; അതൊരുതരം അപ മാനമായി (insult) എനിക്ക് തോന്നി. എന്തുകൊ ണ്ടാണ് എനിക്ക് ഹൗസ്മെയ്ഡ്സ് നീ വരാ ഞ്ഞത്? എന്തു കൊണ്ടാണ് ഈ അസുഖം ഒഴിവാ ക്കപ്പെട്ടത്? എന്നാൽ കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ അത്യാഗ്രഹം കുറഞ്ഞു. ഔഷധശാസ്ത്രത്തിലെ (pharmacology) അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റെല്ലാ രോഗ ങ്ങളും എനിക്കുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. ഞാൻ സ്വാർത്ഥത കുറച്ച്, ആ അസുഖമില്ലാതെ ജീവിക്കാ ൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തു (determined). സന്ധി വാതം (Gout) അതിന്റെ ഏറ്റവും മോശം രൂപ ത്തിൽ, ഞാനറിയാതെ എന്നെ പിടികൂടിയിരുന്നു. (seized me); സൈമോസിസ് (zymosis) m അസുഖം എന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഉണ്ടായി രുന്നു സൈമോസിസിന് ശേഷം വേറെ അസുഖ ങ്ങളൊന്നും പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതു കൊണ്ട് എനിക്ക് വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. ഞാൻ ഇരുന്ന് ആഴത്തിൽ ചിന്തി ച്ചു (pondered), ഒരു മെഡിക്കൽ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഞാനെന്തൊരു രസകരമായ കേസ് ആയിരിക്കും, ഒരു ക്ലാസ്സിന് ഞാനെന്തൊരു നേട്ടമായിരിക്കും (acquisition)! വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഞാൻ അവിടെ യുണ്ടെങ്കിൽ ആശുപത്രികളിൽ കയറിയിറങ്ങേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
ഞാൻ തന്നെ ഒരു ആശുപത്രിയായി രുന്നു. അവർ എന്റെ ചുറ്റുമൊന്ന് നടന്നാൽ മതി, അതിനുശേഷം അവർക്ക് ഡിപ്ലോമ എടുക്കാം. പിന്നെ ഞാൻ ചിന്തിച്ചത് എനിക്കിനി എത്രകാലം ജീവിക്കാനുണ്ടാകുമെന്നാണ്. ഞാൻ സ്വയം പരി ശോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്റെ പൾസ് നോക്കി. എനിക്ക് പൾസ് ഒന്നും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. ഹൃദയം തൊട്ടുനോക്കി. അതും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. അത് നി ലച്ചിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ തട്ടിനോ ക്കി. പക്ഷേ എനിക്കൊന്നും കേൾക്കാനോ അനു ഭവപ്പെടാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ എന്റെ നാവ് നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന്റെ അറ്റം മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ, അതിലൂടെ എനിക്ക് സ്കാ ലറ്റ് ഫീവർ (scarlet fever) ഉണ്ടെന്ന് മുൻപ ത്തേക്കാൾ ഉറപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
I had walked into that ………… pocket and went out. (Text Book Page 49)
ആ വായനാമുറിയിലേക്ക് ഞാൻ സന്തോഷവാനും ആരോഗ്യവാനുമായ ഒരു മനുഷ്യനായിട്ടാണ് കയ റിച്ചെന്നത്. പുറത്തിറങ്ങിയത് ജീർണ്ണിച്ച ഒരു അവ ശിഷ്ടമായിട്ടാണ് (decrepit wreck). ഞാൻ എന്റെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അദ്ദേഹം എന്റെ പഴയൊരു കൂട്ടുകാരനാണ് (chum), എന്റെ പൾസ് പിടിച്ചുനോക്കുകയും, നാവിലേക്ക് നോക്കുകയും, കാലാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ് തു, എനിക്ക് അസുഖമാണെന്ന് ഞാൻ ചിന്തി ക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം വെറുതെയായിരുന്നു. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി പപകാരം (return the favour) ചെയ്യാമെന്ന് കരുതി. ഒരു ഡോക്ടർക്ക് വേണ്ടത് പരിശീലനമാണ് (practice), ഞാൻ പറഞ്ഞു, അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെ കിട്ടും.
ഒന്നോ രണ്ടോ അസുഖങ്ങൾ മാത്രമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയിരത്തി എഴുനൂറ് രോഗികളിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പരിശീലനം അദ്ദേഹത്തിന് എന്നിൽ നിന്ന് ലഭിക്കും. അങ്ങനെ ഞാൻ നേരെ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു, അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: അല്ല, എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് അസുഖം? ഞാൻ പറഞ്ഞു: എന്താണ് അസുഖമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ നിന്റെ സമയം കളയുന്നില്ല, പ്രിയനേ. ജീവിതം ഹ്രസ്വമാണ് (brief), ഞാൻ പറഞ്ഞുതീരും മുൻപ് നീ ഒരുപക്ഷേ മരിച്ചുപോയേക്കാം (pass away). പക്ഷേ എനിക്കില്ലാത്ത അസുഖം എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം. എനിക്ക് ഹൗസ്മെയ്ഡ്സ് നീ ഇല്ല. എന്തു കൊണ്ടാണ് എനിക്കത് ഇല്ലാത്തതെന്ന് പറയാൻ എനിക്കാവില്ല; പക്ഷെ എനിക്കത് ഇല്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം (the fact remains).
എന്നാൽ മറ്റെല്ലാം എനിക്കുണ്ട്. അതെല്ലാം ഞാൻ എങ്ങനെ കണ്ട ത്തിയെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം എന്നെ പരിശോധിച്ചു (examined), എന്റെ പൾസ് നോക്കാനായി കൈത്തണ്ടയിൽ ഇറു കെ പിടിച്ചു (clutched), പിന്നെ ഞാൻ പ്രതീക്ഷി ക്കാത്ത നേരത്ത് എന്റെ നെഞ്ചിലിടിച്ചു അതൊരു ഭീരുത്വം നിറഞ്ഞ (cowardly) പ്രവൃത്തിയാണ ന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്, അതിനുശേഷം ഉടൻ തന്നെ എന്റെ തലയുടെ വശത്ത് ഇടിച്ചു (butted). അതിനുശേഷം, അദ്ദേഹം ഇരുന്ന് ഒരു മരുന്നിനു ള്ള കുറിപ്പടി (prescription) എഴുതി, അത് മടക്കി എനിക്ക് തന്നു, ഞാനത് പോക്കറ്റിലിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി.
I did not open it …………. and is still going on (Text Book Page 49, 50)
ഞാനത് തുറന്നില്ല. ഞാനത് അടുത്തുള്ള മരുന്നു കടയിലേക്ക് (pharmacy) കൊണ്ടുപോയി കൈമാറി. അവിടുത്തെയാൾ അത് വായിച്ചിട്ട് തിരികെത്തന്നു. തന്റെ കയ്യിൽ അതൊന്നും ഇല്ലെന്ന് അയാൾ പറ ഞ്ഞു. ഞാൻ ചോദിച്ചു: നിങ്ങളൊരു മരുന്നു വില്പനക്കാരനാണോ (chemist)? അദ്ദേഹം പറ ഞ്ഞു: അതെ. ഞാനൊരു സഹകരണ സ്റ്റോറും (co-operative stores) ഫാമിലി ഹോട്ടലും കൂടി യായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേനെ. ഒരു മരുന്ന് വില്പനക്കാരൻ മാത്രമാ യത് എന്നെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു (limits me). ഞാൻ ആ കുറിപ്പടി വായിച്ചു. അതിൽ ഇങ്ങനെ യായിരുന്നു എഴുതിയിരുന്നത്. ഒരു സമീകൃതാഹാ രം (balanced diet), ഓരോ രണ്ട് മണിക്കൂറിലും വെള്ളം. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ പത്ത് മൈൽ നടത്തം. എല്ലാ രാത്രിയും കൃത്യം 11 മണിക്ക് ഉറ ങ്ങുക. പിന്നെ, നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത കാര്യ ങ്ങൾ തലയിൽ കുത്തിനിറയ്ക്കരുത് (don’t stuff up your head). ഞാൻ ആ നിർദ്ദേശങ്ങൾ (directions) പാലിച്ചു, അതിന്റെ സന്തോഷകരമായ ഫലമായി എന്റെ കാര്യം പറയുകയാണെങ്കിൽ എന്റെ ജീവിതം രക്ഷപ്പെട്ടു, ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു.
(ചെറിയ മാറ്റങ്ങളോടെ)
A Prescription for Life by Ruskin Bond About the Author
Jerome K. Jerome (1859 – 1927) was an English writer and humorist. Born in a poor family, he faced financial difficulties and personal hardships throughout his early life. Despite these challenges, he pursued a career in writing and acting. His warm and humorous style won him great acclaim. This extract is taken from Three Men in a Boat (1889), Jerome’s comic masterpiece, which is his most celebrated work.