Students often refer to Kerala Syllabus 8th Standard English Textbook Answers and A Tale of Two Gifts in Malayalam & English before discussing the text in class.
Class 8 English A Tale of Two Gifts Summary
A Tale of Two Gifts Summary in English
One dollar and eighty-seven cents.
That was all. She had put it aside, one cent and then another and then another, in her careful buying of meat and other food. Della counted it three times. One dollar and eighty-seven cents. And the next day would be Christmas.
There was nothing to do but fall on the bed and cry. So that’s what Della did. With the lady of the house slowly growing quieter, we can look around at the home. Furnished rooms at $ 8 a week. There is little more to say about it. In the hall below was a letterbox too small to hold a letter. There was an electric bell, but it could make no sound. Also, there was a name beside the door, Mr James Dillingham Young.
Della finished crying and cleaned the marks of tears from her face. She stood by the window and looked out with no interest. Tomorrow would be Christmas Day, and she had only $1.87 with which to buy Jim a gift. She had put aside as much as she could for months, with this result.
Twenty dollars a week is not much. Everything had cost more than she had expected. It had always been like that. Only $1.87 to buy a gift for Jim. Her Jim. She had had many happy hours planning something nice for him. Something nearly good enough. Something almost worth the honor of belonging to Jim.
With a sigh, she turned from the window and stood before the thin, narrow looking-glass which stood between the windows. Her eyes sparkled, but her face had lost its color*. Quickly she pulled down her hair and let it fall to its complete length.
Jim and Della were very proud of two things they owned. One was Jim’s gold watch. It had once belonged to his father. And, long ago, it had belonged to his father’s father. With a chain on his watch, Jim could look at it and learn the time anywhere he might be. Though the watch was so distinctive, it had never had a fine chain. He sometimes took it out and looked at it only when no one could see him do it.
The other thing was Della’s hair. Della knew her hair was more beautiful than any queen’s gold or gems. So now Della’s beautiful hair fell around her, shining, like a falling stream of brown water. It reached below her knee. It almost made itself into a dress for her. And then she put it up on her head again, nervously and quickly. She stopped for a moment and stood still while a tear or two ran down her face.
She put on her old brown coat and old brown hat. With the bright light still in her eyes, she moved quickly out the door and down to the street.
Where she stopped, the sign said: “Mrs Sofronie. Hair Articles of all Kinds.”
Up to the second floor Della ran and stopped to get her breath. Mrs Sofronie, large, cold-eyed, looked at her.
“Will you buy my hair?” asked Della.
“I buy hair,” said Mrs Sofronie. “Take your hat off and let me look at it.”
Down fell the brown waterfall.
“Twenty dollars,” said Mrs Sofronie, lifting the hair to feel its weight.
“Give it to me quick,” said Della.
The next two hours seemed to fly. She was going from one shop to another, to find a gift for Jim. She
found it at last. It was a gold watch chain, very simply made. Its value was in its rich and pure material. Because it was so plain and simple, you knew that it was very valuable. All good things are like this.
It was good enough for The Watch. As soon as she saw it, she knew that Jim must have it. It was like him. Quietness and value—Jim and the chain both had quietness and value. She paid twenty-one dollars for it. And she hurried home with the chain and eighty-seven cents.
When Della arrived home, her mind had quieted a little. She began to think more reasonably. She started to try to cover the sad marks of what she had done. Within forty minutes, her head looked a little better. With her short hair, she looked wonderfully like a schoolboy. She stood at the looking-glass for a long time. “If Jim doesn’t kill me,” she said to herself, “before he looks at me a
second time, he’ll say I look like a girl who sings and dances for money. But what could I do—oh! What could I do with a dollar and eighty-seven cents?”
At seven, Jim’s dinner was ready for him. Jim was never late. Della held the watch chain in her hand and sat near the door where he always entered. Then she heard his step in the hall and her face lost color for a moment. She often said little prayers quietly, about simple, everyday things. And now she said: “Please God, make him think I’m still pretty.”
The door opened and Jim stepped in. He looked very thin, and he was not smiling. Poor fellow, he was only twenty-two and with a family to take care of! He needed a new coat, and he had nothing to cover his cold hands.
Jim stopped inside the door. He was as quiet as a hunting dog when it is near a bird. His eyes looked strangely at Della, and there was an expression in them that she could not understand. It filled her with fear. It was not anger, nor surprise, nor anything she had been ready for. He simply looked at her with that strange expression on his face.
Della went to him. “Jim, dear,” she cried, “don’t look at me like that. I had my hair cut off and sold it. I couldn’t live through Christmas without giving you a gift. My hair will grow again. You won’t care, will you? My hair grows very fast. It’s Christmas, Jim. Let’s be happy. You don’t know what a nice—what a beautiful, nice gift I got for you.”
“You’ve cut off your hair?” asked Jim slowly. He seemed to labor to understand what had happened. He seemed not to feel sure he knew.
“Cut it off and sold it,” said Della. “Don’t you like me now? I’m me, Jim. I’m the same without my hair.”
Jim looked around the room.
“You say your hair is gone?” he said.
“You don’t have to look for it,” said Della. “It’s sold, I tell you—sold and gone, too. It’s the night before Christmas, boy. Be good to me, because I sold it for you. Maybe the hairs of my head could be counted,” she said, “but no one could ever count my love for you. Shall we eat dinner, Jim?”
Jim put his arms around his Della. From inside the coat, he took something tied in paper. He threw it upon the table. “I want you to understand me, Della,” he said. “Nothing like a haircut could make me love you any less. But if you’ll open that, you may know what I felt when I came in.”
White fingers pulled off the paper. And then a cry of joy; and then a change to tears. For there lay The Combs— the combs that Della had seen in a shop window and loved for a long time. Beautiful combs, with jewels, perfect for her beautiful hair. She had known they cost too much for her to buy them. She had looked at them without the least hope of owning them. And now they were hers, but her hair was gone.
But she held them to her heart, and at last was able to look up and say: “My hair grows so fast, Jim!”
And then she jumped up and cried, “Oh, oh!”
Jim had not yet seen his beautiful gift. She held it out to him in her open hand. The gold seemed to shine softly as if with her own warm and loving spirit.
“Isn’t it perfect, Jim? I hunted all over town to find it. You’ll have to look at your watch a hundred times a day now. Give me your watch. I want to see how they look together.”
Jim sat down and smiled.
“Della,” said he, “let’s put our Christmas gifts away and keep them awhile. They’re too nice to use now. I sold the watch to get the money to buy the combs. And now I think we should have our dinner.”
Here I have told you the story of two children who were not wise. Each sold the most valuable thing they owned to buy a gift for the other. But let me speak a last word to the wise of these days: of all who give gifts, these two were the wisest. Of all who give and receive gifts, such as they are the wisest. Every where they are the wise ones.
(Adapted)
A Tale of Two Gifts Summary in Malayalam
One dollar and eighty-seven cents ……………… with this result (Text book page no. 137)
ഒരു ഡോളറും എൺപത്തിയേഴ് സെന്റും. അത്രമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവളത് മാറ്റിവെ ച്ചതായിരുന്നു, ഒരു സെന്റ്, പിന്നെ മറ്റൊന്ന്, പിന്നെ വേറൊന്ന്, ഇറച്ചിയും മറ്റ് ഭക്ഷണസാധനങ്ങളും ശ്രദ്ധ യോടെ (careful)വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ഡെല്ല അത് മൂന്ന് തവണ എണ്ണി. ഒരു ഡോളറും എൺപത്തി യേഴ് സെന്റും. അടുത്ത ദിവസം ക്രിസ്തുമസ് ആയി രിക്കും.
കിടക്കയിൽ വീണ് കരയുകയല്ലാതെ (cry) മറ്റൊ ന്നും ചെയ്യാനില്ലായിരുന്നു. ഡെല്ല അതുതന്നെ ചെ യ്തു. വീട്ടിലെ സ്ത്രീ പതുക്കെ ശാന്തയായതോടെ, നമുക്ക് ആ വീടിന് ചുറ്റുമൊന്ന് നോക്കാം. ആഴ്ച യിൽ 8 ഡോളറിന് വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത, ഫർണീ ച്ചറുകളുള്ള (furnished)മുറികൾ. അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയാനില്ല. താഴെയുള്ള ഹാളിൽ (hall) ഒരു കത്ത് വെക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തത്ര ചെറി യൊരു ലെറ്റർബോക്സ് (letterbox)ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഇലക്ട്രിക് ബെൽ (electric bell)ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വാതിലിനരികിൽ ഒരു പേരുമുണ്ടായിരുന്നു, മിസ്റ്റർ ജെയിംസ് ഡില്ലിംഗ്ഹാം യംഗ്.
ഡെല്ല കരച്ചിൽ നിർത്തി മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണു നീരിന്റെ പാടുകൾ (marks of tears) തുടച്ചു. അവൾ ജനലിനരികിൽ നിന്ന് താൽപ്പര്യമില്ലാതെ (no interest) പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നാളെ ക്രിസ്തു മസ് ദിനമാണ്, ജിമ്മിനൊരു സമ്മാനം വാങ്ങാൻ അവളുടെ കയ്യിൽ 1.87 മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മാസങ്ങളായി അവൾക്ക് കഴിയുന്നത് അവൾ മാറ്റി വെച്ചിരുന്നു (put aside), ഇതാണ് ഫലം.
Twenty dollars a week is ……………….. its complete length (Text book page no. 137)
honor: high respect; great esteem (honor: ഉയർന്ന ബഹുമാനം; വലിയ മതിപ്പ്)
ആഴ്ചയിൽ ഇരുപത് ഡോളർ എന്നത് വലിയ തുക യല്ല. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും (expected) കൂടു തൽ വിലയായിരുന്നു എല്ലാത്തിനും. എപ്പോഴും അ ങ്ങനെയായിരുന്നു. ജിമ്മിന് ഒരു സമ്മാനം വാങ്ങാ ൻ 1.87 മാത്രം. അവളുടെ ജിം. അവനുവേണ്ടി നല്ലതെ ന്തെങ്കിലും ആസൂത്രണം (planning) ചെയ്ത് അവ ൾ ഒരുപാട് സന്തോഷകരമായ മണിക്കൂറുകൾ ചെല വഴിച്ചിരുന്നു. ഏറെക്കുറെ മികച്ച ഒന്ന്. ജിമ്മിന്റെ സ്വ ന്തമാവുക എന്ന ബഹുമതിക്ക് (honor)ഏറെക്കുറെ അർഹമായ ഒന്ന്.
ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ (sigh), അവൾ ജനലിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്, ജനലുകൾക്കിടയിൽ നിന്നിരുന്ന നേർത്ത തും ഇടുങ്ങിയതുമായ കണ്ണാടിക്ക്(looking-glass) മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി (sparkled), പക്ഷേ അവളുടെ മുഖം വിളറിയിരുന്നു (lostitscolor). പെട്ടെന്ന് അവൾ മുടിതാഴേക്കഴിച്ചിട്ട് അത് പൂർണ്ണ നീളത്തിൽ (complete length) വീഴാൻ അനുവദിച്ചു.
Jim and Della were ………………. two ran down her face.(Text book page no. 138)
ജിമ്മിനും ഡെല്ലയ്ക്കും അവരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലു ള്ള (owned) രണ്ട് കാര്യങ്ങളിൽ വളരെ അഭിമാന മായിരുന്നു (proud). ഒന്ന് ജിമ്മിന്റെ സ്വർണ്ണ വാച്ചാ യിരുന്നു (gold watch). അത് ഒരുകാലത്ത് അവന്റെ അച്ഛന്റേതായിരുന്നു. അതിനും വളരെ മുമ്പ്, അത് അവന്റെ അച്ഛന്റെ അച്ഛന്റേതായിരുന്നു. വാച്ചിൽ ഒരു ചെയിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ (chain), ജിമ്മിന് അതെടുത്ത് നോക്കി എവിടെയായിരുന്നാലും സമ യം അറിയാമായിരുന്നു. വാച്ച് വളരെ സവിശേഷ മായ ഒന്നായിരുന്നെങ്കിലും (distinctive),അതിനൊ രിക്കലും നല്ലൊരു ചെയിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവ ൻ ചിലപ്പോൾ അതെടുത്ത് പുറത്തിട്ട് ആരും കാണു ന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിനോക്കുമായിരുന്നു.
മറ്റൊന്ന് ഡെല്ലയുടെ മുടിയായിരുന്നു. ഏതൊരു രാജ്ഞി യുടെ സ്വർണ്ണത്തെക്കാളും രത്നങ്ങളെക്കാളും (gems) മനോഹരമാണ് തന്റെ മുടിയെന്ന് ഡെല്ലയ്ക്ക് അറിയാ മായിരുന്നു. അതിനാൽ ഇപ്പോൾ ഡെല്ലയുടെ മനോഹ രമായ മുടി തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള വെള്ളത്തിന്റെ ഒരു അരുവി (stream) പോലെ തിളങ്ങിക്കൊണ്ട് (shining) അവൾക്ക് ചുറ്റും വീണു. അത് അവളുടെ കാൽമുട്ടിന് താഴെ വരെ എത്തി. അതവൾക്ക് ഒരു വസ്ത്രം പോലെ തോന്നി. എന്നിട്ട് അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെയും (nervously) വേഗത്തിലും അത് വീണ്ടും തലയിൽ കെട്ടിവെച്ചു. ഒന്നോ രണ്ടോ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുഖ ത്തിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലയായി നിന്നു.
She put on her old brown …………………… All good things are like this.(Text book page no.139)
അവൾ തന്റെ പഴയ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള കോട്ടും പഴ യ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള തൊപ്പിയും ധരിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം മായാതെ, അവൾ വേഗത്തിൽ വാതിൽ കടന്ന് തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
അവൾ ചെന്നുനിന്ന സ്ഥലത്ത്, ബോർഡിൽ (sign) ഇങ്ങ നെ എഴുതിയിരുന്നു: ‘മിസിസ്സോഫോണി.എല്ലാത്തരം മുടികളും.’
രണ്ടാം നിലയിലേക്ക് ഡെല്ല ഓടിക്കയറി, ശ്വാസമെടു ക്കാൻ നിന്നു. വലുതും, തണുത്ത കണ്ണുകളുമുള്ള മിസി സ് സോഫ്രോണി അവളെ നോക്കി.
‘നിങ്ങൾ എന്റെ മുടി വാങ്ങുമോ?’ ഡെല്ല ചോദിച്ചു. ‘ഞാൻ മുടി വാങ്ങാറുണ്ട്, മിസിസ് സോഫോണി പ റഞ്ഞു. ‘നിന്റെ തൊപ്പിയൂരി അതൊന്ന് കാണട്ടെ.’ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടം (waterfall) താഴേക്ക് പതിച്ചു.
‘ഇരുപത് ഡോളർ,’ മിസിസ് സോഫോണി മുടി ഉയർ ത്തി (lifting) അതിന്റെ ഭാരം (weight) നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
‘വേഗം തരൂ,’ ഡെല്ല പറഞ്ഞു.
അടുത്ത രണ്ട് മണിക്കൂർ പറന്നുപോയതു പോലെ തോന്നി(seemed to fly). അവൾ ജിമ്മിന് ഒരു സമ്മാ നം കണ്ടെത്താൻ ഒരു കടയിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നി ലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു. ഒടുവൽ അവളത് കണ്ട ത്തി. അതൊരു സ്വർണ്ണ വാച്ച് ചെയിനായിരുന്നു, വള രെ ലളിതമായ ഒന്ന്. അതിന്റെ സമ്പന്നവും ശുദ്ധവു മായ വസ്തുവിലായിരുന്നു അതിന്റെ മൂല്യം. അത് വള രെ ലളിതമായതുകൊണ്ട് (plain) അത് വളരെ വില പ്പെട്ടതാണെന്ന് (valuable) നിങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു. എല്ലാ നല്ല കാര്യങ്ങളും ഇതുപോലെയാണ്.
It was good enough for ………… I’m still pretty.”(Text book page no.139,140)
അത് ആ വാച്ചിന് തികച്ചും അനുയോജ്യമായിരുന്നു. അത് കണ്ടയുടനെ, ജിമ്മിന് ഇത് വേണമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അത് അവനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ശാന്തതയും മൂല്യവും (Quietness and value) ജിമ്മിനും ചെയിനും ശാന്തതയും മൂല്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അതിന് ഇരുപത്തിയൊന്ന് ഡോളർ നൽകി. എന്നിട്ട് അവൾ ചെയിനും എൺപത്തിയേഴ് സെന്റുമായി വീട്ടി ലേക്ക് വേഗം പോയി.
ഡെല്ല വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് അല്പം ശാന്തമായിരുന്നു. അവൾ കൂടുതൽ യുക്തിസഹമായി (reasonably) ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾ ചെയ്തതി ന്റെ ദുഃഖകരമായ അടയാളങ്ങൾ മറയ്ക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു. നാൽപ്പത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവളുടെ തല അല്പം ഭേദപ്പെട്ടു. അവളുടെ ചെറിയ മുടിയിൽ, അവ ൾ ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയെപ്പോലെ മനോഹരമായി കാണ പ്പെട്ടു. അവൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ഒരുപാട് നേരം നിന്നു. എന്നെ കൊല്ലുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു, “രണ്ടാമത് നോക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, ഞാൻ പണം വാങ്ങി പാട്ടുപാടുകയും നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെയാണെന്ന് അവൻ പറയും. പക്ഷേ എനിക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയും ! ഒരു ഡോ ഉറും എൺപത്തിയേഴ് സെന്റും കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും?”
ഏഴുമണിക്ക്, ജിമ്മിനുള്ള അത്താഴം തയ്യാറായിരുന്നു. ജിം ഒരിക്കലും വൈകിയിരുന്നില്ല. ഡെല്ല വാച്ച് ചെയിൻ കയ്യിൽ പിടിച്ച്, അവൻ എപ്പോഴും പ്രവേശിക്കുന്ന വാതി ലിനരികിൽ ഇരുന്നു. അപ്പോൾ അവന്റെ കാൽപ്പെരു മാറ്റം ഹാളിൽ കേട്ടു, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവളുടെ മുഖം വിളറിപ്പോയി (lost color). അവൾ ലളിതമായ, ദൈനം ദിന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചെറിയ പ്രാർത്ഥനകൾ (prayers) പതിയെ പറയുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ പറ ഞ്ഞു: “ദയവായി ദൈവമേ, ഞാൻ ഇപ്പോഴും സുന്ദരി യാണെന്ന് അവന് തോന്നണേ.
The door opened and ………… same without my hair.” (Text book page no 140)
വാതിൽ തുറന്ന് ജീം അകത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ വളരെ മെലിഞ്ഞിരുന്നു (thin), പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാവം ചെറുപ്പക്കാരൻ, അവന് ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പരിപാലിക്കാൻ ഒരു കുടുംബവും അവനൊരു പുതിയ കോട്ട് വേണമായിരുന്നു, അവന്റെ തണുത്ത കൈകൾ മറയ്ക്കാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ജിം വാതിൽക്കൽ നിന്നു. അവൻ ഒരു വേട്ടപ്പട്ടി ഒരു പക്ഷി യുടെ അരികിലെത്തുമ്പോൾ എന്നപോലെ നിശബ്ദനാ യിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിചിത്രമായി ഡെല്ലയെ നോക്കി, അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഭാവം (expression) അതിലുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. അത് ദേഷ്യമോ, അത്ഭുതമോ, അവൾ തയ്യാറെടുത്തിരുന്ന മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. അവൻ ആ വിചിത്രമായ ഭാവത്തോടെ അവളെ നോക്കിനിന്നു. ഡെല്ല അവനടുത്തേക്ക് പോയി. “ജീം, പ്രിയനേ,അവൾ കരഞ്ഞു,” എന്നെ അങ്ങനെ നോക്കരുത്. ഞാൻ എന്റെ മുടി മുറിച്ച് വിറ്റു. നിനക്കൊരു സമ്മാനം നൽകാതെ ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലാ യിരുന്നു. എന്റെ മുടി വീണ്ടും വളരും. നിനക്ക് സങ്കടമില്ല, അല്ലേ? എന്റെ മുടി വളരെ വേഗം വളരും. ഇത് ക്രിസ്തു മസാണ്, ജിം. നമുക്ക് സന്തോഷിക്കാം. നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ എന്ത് നല്ല എന്ത് മനോഹരമായ, നല്ല സമ്മാന മാണ് വാങ്ങിയതെന്ന് നിനക്കറിയില്ല.
നീ നിന്റെ മുടി മുറിച്ചെന്നോ? ജിം പതുക്കെ ചോദിച്ചു. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൻ പ്രയ ത്നിക്കുന്നതായി (labor)തോന്നി.അവനറിയാമെന്ന്അവ ന് ഉറപ്പില്ലെന്ന് തോന്നി. മുറിച്ച് വിറ്റു, ഡെല്ല പറഞ്ഞു. നിനക്കെന്നെ ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടമല്ലേ? ഞാൻ ഞാൻ തന്നെ യാണ്, ജിം. മുടിയില്ലാതെയും ഞാൻ ഒന്നുതന്നെയാണ്.
Jim looked around the room ……………. I felt when I came in.” (Text book page no.141)
ജീം മുറിക്ക് ചുറ്റും നോക്കി.
നിന്റെ മുടി പോയെന്നാണോ നീ പറയുന്നത്? അവൻ ചോദിച്ചു.
നീ അത് തിരയേണ്ടതില്ല, ഡെല്ല പറഞ്ഞു. അത് വിറ്റു, ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു വിറ്റു പോയിക്കഴിഞ്ഞു. ഇത് ക്രിസ്തുമസിന്റെ തലേരാത്രിയാണ്, കുട്ടാ. എന്നോട് ദയ കാണിക്കൂ, കാരണം ഞാൻ നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ് അത് വിറ്റത്. ഒരുപക്ഷേ എന്റെ തലയിലെ മുടികൾ എണ്ണാൻ (counted) കഴിഞ്ഞേക്കാം, അവൾ പറഞ്ഞു, പക്ഷേ നിന ക്കുവേണ്ടിയുള്ള എന്റെ സ്നേഹം എണ്ണാൻ ആർക്കും
കഴിയില്ല. നമുക്ക് അത്താഴം കഴിച്ചാലോ, ജിം?
ജിം തന്റെ ഡെല്ലയെ കൈകളിൽ (arms) കോരിയെ ടുത്തു. കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന്, അവൻ കടലാസിൽ പൊ തിഞ്ഞ എന്തോ ഒന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അവൻ അത് മേശപ്പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. എനിക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാക ണം,ഡെല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഒരു മുടിവെട്ടലിനും നിന്നോ ടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം കുറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ നീ ഇതൊന്ന് തുറന്നാൽ, ഞാൻ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തുതോന്നിയെന്ന് നിനക്കറിയാം.
White fingers pulled …………. they are the wise ones.(Text book page no.141)
വെളുത്ത വിരലുകൾ കടലാസ് വലിച്ചുമാറ്റി (pulled off). എന്നിട്ടൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ കരച്ചിൽ; പി ന്നെ കണ്ണുനീരിലേക്കൊരു മാറ്റം. കാരണം അവിടെ ചീപ്പുകൾ (Combs) കിടന്നിരുന്നു. ഡെല്ല ഒരു കടയുടെ ജനലിൽ കണ്ട് ഒരുപാട് കാലമായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ചീപ്പു കൾ. മനോഹരമായ ചീപ്പുകൾ, രത്നങ്ങൾ (jewels) പതിച്ചത്, അവളുടെ മനോഹരമായ മുടിക്ക് തികച്ചും അനുയോജ്യമായത്. അവ വാങ്ങാൻ തനിക്ക് കഴി യില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവ സ്വന്ത മാക്കാൻ (owning) നേരിയ പ്രതീക്ഷ പോലുമില്ലാതെ അവൾ അവയെ നോക്കിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവ അവളു ടേതായിരുന്നു, പക്ഷേ അവളുടെ മുടി പോയിരുന്നു. എന്നാൽ അവൾ അവയെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപി ടിച്ചു, ഒടുവിൽ തലയുയർത്തി നോക്കി പറയാൻ കഴി ഞ്ഞു: “എന്റെ മുടി വളരെ വേഗം വളരും, ജിം!
A Tale of Two Gifts Summary by William Sydney Porter About the Author
William Sydney Porter (1862 – 1910), popularly known by his pseudonym O. Henry, was an American short story writer famous for his witty narratives and surprise endings, often called the ‘twist in the tail/tale’. The best known of these include ‘The Gift of the Magi’ (the story in this Reader), ‘The Cop and the Anthem’, and ‘The Last Leaf’. O. Henry’s stories highlight the lives of ordinary people with humour and irony. His unique style of storytelling has left a lasting impact on literature. The annual O. Henry Award in his honour celebrates outstanding short stories.