Students can use SSLC Malayalam Kerala Padavali Notes Unit 4 Chapter 2 ആലപ്പുഴവെള്ളം Alappuzhavellam Summary in Malayalam Pdf to grasp the key points of a lengthy text.
Class 10 Malayalam Alappuzhavellam Summary
Alappuzhavellam Class 10 Summary
Class 10 Malayalam Kerala Padavali Unit 4 Chapter 2 ആലപ്പുഴവെള്ളം Summary
കവിതാസംഗ്രഹം
ആലപ്പുഴ നാട്ടുകാരി
കരിമണ്ണുനിറക്കാരി
കവിതയിൽ എഴുതുമ്പോൾ
‘ജലം’ എന്നാണെഴുതുന്നു!
കവി, ആറ്റൂർ ചോദിച്ചു.
‘വെള്ളം അല്ലേ നല്ലത്?’
ആലപ്പുഴയെയും അവിടുത്തെ കറുത്ത മണലു ള്ള കരിമണൽ) നീർച്ചാലുകളുമായി (നീക്കാലി ഒരു പക്ഷേ നീർച്ചാൽ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ) ബന്ധമുളള ഒരാളെ (നാടുകാണി നാട് കാണുന്നയാൾ / അറി യുന്നയാൾ) സംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട്, ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്. കവിതയിൽ സാധാരണ യായി ‘വെള്ളം’ എന്ന് പറയാതെ, കൂടുതൽ സംസ് കൃത പദമായ ‘ജലം’ എന്നാണ് എഴുതാറ്. എന്നാൽ, പ്രശസ്ത കവിയായ അറ്റൂർ രവിവർമ്മ (അറ്റൂർ) ഇ തിനെ ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചത്, സാധാരണ സംസാരഭാഷയിലുള്ള ‘വെള്ളം’ എന്ന പദമല്ലേ ‘ജലം’ എന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് എന്നാണ് കാവ്യഭാഷയിലെ കൃത്രിമത്വത്തെയും സാധാരണ ഭാഷയുടെ സൗന്ദര്യത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചിന്ത യാണ് ഈ വരികൾ പങ്കുവെക്കുന്നത്.
ആലപ്പുഴ നാട്ടുകാരി
മെടഞ്ഞാല മുടിക്കാരി
തൊണ്ടു ചീഞ്ഞ മണമുള്ള
ഉപ്പുചേർന്ന രുചിയുള്ള
കടുംചായ നിറമുള്ള
കല് വെള്ളത്തിന്റെ മകൾ.
കവി വീണ്ടും ആലപ്പുഴയിലെ കാഴ്ചകളെ/അനു ഭവങ്ങളെ സംബോധന ചെയ്യുന്നു (ആലപ്പുഴ നാടു കാണീ). മെടഞ്ഞെടുത്ത ഓലപ്പീലികൾ (ഒരുപക്ഷേ, കായലോരത്തെ തെങ്ങോലകളെ പുര മേഞ്ഞ ഓല കളെ സൂചിപ്പിക്കാം)ശരീരത്തിൽ അണിഞ്ഞവളാണ് (തൻമെയ്യിലുളള) അവൾ. കയറുണ്ടാക്കാനായി തൊ ണ്ട് പിളർക്കുമ്പോഴുള്ള ഗന്ധം (തൊണ്ടുപിളർന്ന മണം) അവൾക്കുണ്ട്. കായൽ വെള്ളത്തിലെ ഉപ്പു രസം (ഉപ്പുചേർന്ന രുചി) അവൾക്കുണ്ട്. കടുപ്പമു ളള ചായയുടെ നിറമാണ് (കടുംചായ നിറം) അവ ൾക്ക്. കലങ്ങിയതും ഒരുപക്ഷേ മലിനമായതുമായ (കലുഷ്) വെളളത്തിന്റെ മകളാണ് അവൾ. ഇവിടെ ആലപ്പുഴയിലെ കായൽ / തോട് / വെള്ളം എന്നിവ യെ ഒരു പെൺകുട്ടിയായി സങ്കൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ നാടിന്റെ ഗന്ധവും രുചിയും നിറവും കലങ്ങിയ അവസ്ഥയുമെല്ലാം ആ പെൺകുട്ടിയുടെ (വെള്ളത്തി ന്റെ സവിശേഷതകളായി കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ജലം എന്നാലവൾക്കത്
വയനാട്ടിൽ നിളനാട്ടിൽ
മലനാട്ടിൽ തെക്കൻ നാട്ടിൽ
വാഴുന്ന തെളിനീര്
വാനിൽനിന്നുമടർന്നതു്
നിലംതൊടും മുൻപുള്
മണമില്ലാത്തത്, മണ്ണി
ന്നാഴങ്ങൾ തരുന്നത്
നിറമില്ലാത്തത്, ദൂരം,
ഉയരങ്ങൾ, കാണ്മത്
സമതലങ്ങളിൽ വാടി
കിടന്നുപോകാത്തത്
മുൻപ് ‘വെള്ളം’ എന്ന സാധാരണ പദത്തെക്കു റിച്ച് പറഞ്ഞതിന് ശേഷം, കവി ഇവിടെ ‘ജലം’ എന്ന സംസ്കൃത പദത്തെ നിർവചിക്കുകയാണ്, പ്രത്യേ കിച്ചും ആലപ്പുഴയിലെ കലുഷ് വെളളത്തിന്റെ മക ൾക്ക്’ ‘ജലം’ എന്താണ് എന്ന രീതിയിൽ. അവൾക്ക് (ആലപ്പുഴ വെളളത്തിന്) ‘ജലം’ എന്നത് വയനാട്, നീലഗിരി, മലനാട്, തെക്കൻ മലനിരകൾ തുടങ്ങിയ ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ കാണുന്ന മാലിന്യം കല രാത്ത ശുദ്ധമായ തെളിനീരാണ്. അത് ആകാശത്ത് നിന്ന് നേരിട്ട് വീഴുന്നതും (വാനിൽനിന്നുമടർന്നത്), ഭൂമിയിൽ തട്ടി മലിനമാകുന്നതിന് മുൻപുള്ളതും (നിലംതൊടാതും മുൻപുളളത്), പ്രത്യേക ഗന്ധമി ല്ലാത്തതും (മണമില്ലാത്തത്), ഭൂമിയുടെ നൈർമല്യ ത്തെ ലജ്ജയെ (നാണങ്ങൾ തഴുകുന്നതും, നി റമില്ലാത്തതും (നിറമില്ലാത്തത്) ആണ്. ദൂരെയുള്ള ഉയരങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ, സമതല പ്രദേശങ്ങളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന് വാടിപ്പോകാത്ത ഊർജ്ജസ്വലമായ ഒന്നുമാണ് ആ ‘ജലം’. ആലപ്പുഴയിലെ കലങ്ങിയ ഉപ്പുരസമുള്ള, കടുംചായ നിറമുള്ള വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ, ശുദ്ധവും ഊർജ സ്വലവുമായ ഒരു ജലസ്രോതസ്സിനെയാണ് ‘ജലം’ എന്ന വാക്കിലൂടെ കവി ഇവിടെ അർത്ഥമാക്കുന്നത്.
ചാകരയ്ക്ക് തുറപോലെ
തുള്ളുന്ന മഴക്കാലം
ചൊരിമണൽ പഴുത്തു തീ
തുപ്പുന്ന മരുക്കാലം
കവിഞ്ഞിട്ടും കുറുകിയും
കഴിച്ചിലാകുന്ന വെള്ളം
പിഞ്ഞാണം, ചരുവങ്ങൾ,
കോരിവയ്ക്കും കുടങ്ങൾ
തേച്ചാലുമുരച്ചാലും
പോകാത്ത ചെതുമ്പലായ്
പറ്റിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു
വെള്ളത്തിന്റെ വേദന
ചാകരയ്ക്ക് (കടലിൽ മത്സ്യങ്ങൾ കൂട്ടമായി എത്തുന്ന പ്രതിഭാസം) ഒരു കൂട്ടായി എന്നവണ്ണം തുള്ളിച്ചാടി ചെയ്യുന്ന മഴക്കാലത്തെയാണ് കവി ഇവിടെ ഓർക്കുന്നത്. ഇത് ഒരുപക്ഷേ, മുൻപ് പറ ഞ്ഞ ‘ജലത്തിന്റെ ഊർജ്ജസ്വലതയെ മഴക്കാലത്തി ന്റെ ആവേശവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനാവാം, അല്ലെ ങ്കിൽ ആലപ്പുഴയുടെ ജീവിതവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധമുള്ള മഴക്കാലത്തെയും ചാകരയെയും കുറി ച്ചുള്ള ഓർമ്മയാകാം.
ചെറിയ മണൽത്തരികൾ ചുറ്റും പരന്ന് തീ തുപ്പുന്ന തുപോലെ ചൂടുകൂടുന്ന വേനൽക്കാലത്ത് (മരക്കാ ലം വരണ്ട കാലം) വെളളത്തിന്റെ അവസ്ഥ മാറി ക്കൊണ്ടിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ അത് കവിഞ്ഞൊഴുകും (പ്രളയം), ചിലപ്പോൾ വറ്റി കുറുകിപ്പോകും വരൾ . ഈ വെള്ളം ചിലപ്പോൾ തിളച്ചുമറിയുന്നതു പോലെയാകാം ‘കിളിയാകുന്ന വെള്ളം ഒരു പക്ഷേ ക്ഷോഭിക്കുന്ന / തിളയ്ക്കുന്ന / അസ്ഥിരമായ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ), വീടുകളിലെ പാത്രങ്ങളിലും പിഞ്ഞാ ണം, ചരുവങ്ങൾ), വെള്ളം കോരിവെക്കുന്ന കുടങ്ങ ളിലും, ബക്കറ്റിലും (കോപ്പാല) തുരുമ്പെടുത്ത പാ ത്രങ്ങളിലും (തുരുമ്പാൽ) ഒക്കെ മായ്ച്ചുകളയാൻ പ റ്റാത്ത വലിയൊരു കറ പോലെ (പോകാത്ത പെരു പാലായ്) വെള്ളത്തിന്റെ ദുഃഖം അഥവാ ദൗർലഭ്യത്തി ന്റെ വേദന (വെള്ളത്തിന്റെ വേദന) പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കു ന്നു. (വെള്ളവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു).
കനാലുകൾ, ബോട്ട് ജെട്ടി
കല്ലിരുമ്പു പാലങ്ങൾ,
കുളം, കായൽ, വിരിപ്പായൽ,
കുളവാഴപ്പൂച്ചിരി
ചകിരിപ്പൊന്നൊളിയുള്ള
ഇരുമ്പിന്റെ ചുവയുള്ള
വിയർപ്പിന്റെ വെക്കയുള്ള
ആലപ്പുഴവെളളം
ഇളകിയും മങ്ങിയും
അതിദൂരത്തിരുന്നു
പറവകൾ കാണുന്ന
പടങ്ങളായ് മാറുന്നു
ആലപ്പുഴയിലെ ജലാശയങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ കവി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. കനാലുകൾ, ബോട്ട് ജെട്ടികൾ,
കല്ലു കൊണ്ടുള്ള തൂണുകളുള്ള പാലങ്ങൾ (കല്ലുമ്മു പാലങ്ങൾ), കുളങ്ങൾ, കായലുകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉണ്ട്. എന്നാൽ അവയിൽ പായൽ പരന്നുകിടക്കുന്നു (വിരിപ്പായൽ), കുളവാഴ്ചകൾ നിറഞ്ഞ് അവയുടെ പൂ പൊടി കാണാം. ചകിരിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ (ചകി രിപ്പൊന്ത്) ഒഴുകിനടക്കുന്നു. ആ വെള്ളത്തിന് ഇരു നിന്റെ ചുവയുണ്ട് (ഒരുപക്ഷേ തുരുമ്പിന്റെയോ മലി നീകരണത്തിന്റെയോ സൂചന), മനുഷ്യന്റെ വിയർപ്പി ന്റെ ചൂടും (വെക്ക) ആ വെള്ളത്തിനുണ്ട് (അദ്ധ്വാനി ക്കുന്ന മനുഷ്യരുമായുള്ള ബന്ധം). ഇങ്ങനെയുള്ള ആലപ്പുഴയിലെ വെള്ളം ചിലപ്പോൾ ഇളകിയും ചില പ്പോൾ മങ്ങിയും (നിറം മാറി / ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞ്) അതി ന്റെ അതിർത്തിയിലേക്ക് (കരയിലേക്ക്) ഉയർന്നു നിൽ ക്കുന്നു. പറയൂ, നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണുന്ന ഈ കാഴ് ചകൾ (വെള്ളത്തിന്റെ ഈ അവസ്ഥ) വെറും ചിത്രങ്ങ ഈ പടങ്ങൾ) മാത്രമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാ ണോ? (അവയുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട്, യാഥാർത്ഥ്യം പതുക്കെ ഇല്ലാതായി, ഓർമ്മകളോ ചിത്രങ്ങളോ മാ ത്രമായി അവശേഷിക്കുകയാണോ എന്ന് കവി ആശ ങ്കപ്പെടുന്നു).
പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞു
തെക്കൻ നീരിലുരു
എന്നിട്ടുമെഴുതുമ്പോൾ
ഓർമ്മയിൽ പരതുമ്പോൾ
ആലപ്പുഴ നിറക്കാരി
ആലപ്പുഴമുടിക്കാരി
ജലമെന്നോ വെള്ളമെന്നോ
തിരിയാതെ തിരിയുന്നു.
തൊണ്ട് ദാഹിക്കുന്നു.
പതിറ്റാണ്ടുകൾ (പല പത്തുവർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. കവി ഒരുപക്ഷേ തെക്കൻ നാട്ടിലെ ജീവിത വുമായി (തെക്കൻ നീരിൽ) ഉറച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാവാം (അവിടെ സ്ഥിരതാമസമായി). എന്നിട്ടും, ഇപ്പോഴും കവിത എഴുതുമ്പോഴോ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് സംസാ രിക്കുമ്പോഴോ, ആലപ്പുഴയെ എങ്ങനെ വിശേഷിപ്പി ക്കണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ട്. അവളെ ‘ആലപ്പുഴ നീന്തക്കാരി’ എന്നാണോ അതോ
‘ആലപ്പുഴ മുടിക്കോരി’ (മുടിയുള്ളവൾ മുടി കോതു അവൾ എന്നോ മറ്റോ അർത്ഥമാക്കാവുന്ന പ്രയോഗം) എന്നാണോ വിളിക്കേണ്ടത്? അതുപോലെ, കവിതയു ടെ തുടക്കത്തിൽ ഉന്നയിച്ച സംശയം വീണ്ടും വരു ന്നു ‘ജലം’ എന്ന സംസ്കൃത പദമാണോ അതോ ‘വെള്ളം’ എന്ന സാധാരണ പദമാണോ ഉപയോഗി ക്കേണ്ടത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാതെ മനസ്സ് വീ ണ്ടും അതിൽ തന്നെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു (തിരിയാതെ തിരിയുന്നു. ഈ ആശയക്കുഴപ്പവും അനിശ്ചിതത്വവും കാരണം തൊണ്ട വരണ്ട് ഭ്രാന്തു പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു (ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ഒരുതരം വീർപ്പുമുട്ടൽ). കാല ങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഭാഷയെക്കുറിച്ചും സ്ഥലത്തിന്റെ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചുമുളള സംശയങ്ങൾ കവിയെ വി ട്ടുപോകുന്നില്ല.