Reading SCERT Class 9 Hindi Solutions and घर, पेड़ और तारे की याद Ghar Ped Aur Thare Ki Yaad Summary in Hindi Malayalam before the exam can save a lot of preparation time.
Ghar Ped Aur Thare Ki Yaad Summary in Malayalam Hindi
घर, पेड़ और तारे की याद Summary in Hindi
Ghar Ped Aur Thare Ki Yaad Summary in Hindi
दो सौ साल पहले फिनलैंड में बड़ा युद्ध हुआ । युद्ध में बड़ा नुक्सान हुआ । इस समय एक भाई और उसकी बहन अपने घर से बिछुड हुए। भाई आठ साल और बहन छह साल के थे । वे एक दूर देश में पहुँचे। उनके पास-पड़ोस के लोग बहुत भले थे। वे उनकी देखभाल करते थे। लेकिन भाई और बहन को अपने माँ-बाप, देश, घर के आंगन में खड़े सनोबर का पेड़, उसपर बैठकर हर सुबह गानेवाले दो छोटी पक्षी, पेड़ की शाखाओं के बीच से दिखाई देनेवाला चमकीला तारा आदि की याद आई। उनको वापस जाने की बड़ी इच्छा हुई। अभिभावकों के द्वारा उनकी इच्छा को छोड़ने की कोशिश की। लेकिन वे चुपके से एक चाँदनी रात में अपने घर की ओर निकल पड़ें। रास्ते में कई मुज़ीबतें हुई। लेकिन वे हिम्मत के साथ चल पड़े। दो छोटे पक्षी उनको रास्ता बताकर उनके साथ उड़ान भरते थे। बच्चों ने पेड़ों से जामुन, बेर और दूसरे जंगली फल तोड़कर अपनी भूख और झरनों का पानी पीकर प्यास मिटाई । आँगन में खड़े सनोबर पेड़ को ढूंढकर वे सफर करने लगे। अंत में सनोबर पेड़ को देखा। वहीं अपना घर था। वे उसके अन्दर घुस गए। एक बूढ़ा आदमी और उसकी पत्नी कमरे में बैठे थे। दोनों बच्चे नष्ट होने से बड़े दुःखी थे । सचमुच वें नहीं जानते थे कि ये बच्चे अपने ही बच्चे हैं। क्योंकि वे बड़े हो गए थे। अंत में उन्होंने समझाया वे ही उनके बच्चे हैं। माँ-बाप ने बड़ी खुशी के साथ उनको स्वीकार किया। घर के आंगन में खड़े पेड़ और खुशी की सूचना देते हुए गानेवाले दो पक्षी, पहले से भी ज़्यादा चमकनेवाला तारा आदि का इस कथा में विशेष स्थान है। आँगन में खडे सनोबर के पेड़ से ही बच्चों ने घर को पहचान लिया । खोए हुए बच्चों को वापस मिलने केलिए आंगन का सनोबर पेड़ एक कारण बन गया। इससे हमें यह स्पष्ट है कि प्रकृति की हर चीज़ का अपना महत्व है और हमारे जीवन से बड़ा संबन्ध है।
Ghar Ped Aur Thare Ki Yaad Summary in Malayalam
घर, पेड़ और तारे की याद Summary in Malayalam
200 വർഷം മുമ്പ് ഫിൻലാൻഡിൽ യുദ്ധം ഉണ്ടായി. യുദ്ധത്തിൽ വലിയ നഷ്ടം ഉണ്ടായി. ഈ സമയത്ത് ഒരു സഹോദരനും, സഹോദരിയും സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നും വേർപ്പെട്ടുപോയി. സഹോദരൻ 8 വയസ്സും, സഹോദരി 6 വയസ്സും പ്രായമുള്ളവരായിരുന്നു. അവർ വളരെ അകലെ ഒരു നാട്ടിലെത്തി. അവ രുടെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നവർ നല്ലവരായിരുന്നു. അവർ ഇവരെ സംരക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ സഹോദര നും, സഹോദരിക്കും തന്റെ മാതാപിതാക്കൾ, നാട്, വീട്ടുമുറ്റത്തെ പൈൻമരം, അതിന്മേലിരുന്ന് ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും പാടുന്ന രണ്ട് ചെറിയ പക്ഷികൾ, മരച്ചില്ലയുടെ ഇടയിലൂടെ കാണപ്പെ ടുന്ന തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രം എന്നിവയുടെ ഓർമ്മ വന്നു. അവർക്ക് തിരിച്ചു പോകാനുള്ള വലിയ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായി. മധ്യവർത്തികൾ അവരുടെ ആഗ്രഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാനായി പരിശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ആരോടും പറയാതെ ഒരു നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി തിരിച്ചു.
വഴിയിൽ ധാരാളം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായി. എന്നാൽ അവർ സധൈര്യം നടന്നു പോയി. രണ്ട് ചെറിയ പക്ഷികൾ അവർക്ക് വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം പറന്നു. കുട്ടികൾ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നും ഞാവൽ, ഇലന്തപ്പഴം, മറ്റു വന്യപഴങ്ങൾ പറിച്ച് തന്റെ വിശപ്പും അരുവിയിലെ വെള്ളം കുടിച്ച് ദാഹവും അകറ്റി. മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന പൈൻ മരത്തെ അന്വേഷിച്ച് അവർ യാത്ര തുടങ്ങി. അവസാനം പൈൻമരത്തെ കണ്ടെത്തി. അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ വീട്. അവർ അതിന്റെ ഉള്ളി ലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയും മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരിക്കുകയായിരു ന്നു. അവർ രണ്ട് കുട്ടികളും നഷ്ടപ്പെട്ട ദുഃഖത്തിലായിരുന്നു. ഈ കുട്ടികൾ അവരുടേതാണെന്ന കാര്യം അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു. കാരണം അവർ വലുതായിരുന്നു. അവസാനം അവർ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തു . അവർ അവരുടെ കുട്ടികളാണെന്ന്. മാതാപിതാക്കൾ വലരെ സന്തോഷത്തോടെ, അവരെ സ്വീകരിച്ചു. വീട്ടുമു റ്റത്ത് നിന്ന മരം, സന്തോഷ സൂചന നൽകിക്കൊണ്ട് പാടുന്ന രണ്ട് പക്ഷികൾ, ആദ്യത്തലുപരി നന്നായി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രം ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഈ കഥയിൽ പ്രത്യേക സ്ഥാനമാണുള്ളത്. മുറ്റത്ത് നിന്ന പൈൻമരം കണ്ടാണ് കുട്ടികൾ വീട് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. നഷ്ടപ്പെട്ട കുട്ടികളെ തിരികെ ലഭിക്കാൻ മുറ്റത്തെ പൈൻമരം കാരണമായി. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ വസ്തുവിനും തനതായ മഹത്വമുണ്ടെന്നും, ഇവയ്ക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി വലിയ ബന്ധമുണ്ടെന്നും ഇതിൽ നിന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം.
ഉത്തരധ്രുവത്തിലെ സമീപപ്രദേശത്ത് ഫിൻലാൻഡ് കൂടിയുണ്ട്. അവയുടെ അതിർത്തികൾ റഷ്യയുമായി ചേർന്ന് കിടക്കുന്നു. ഏകദേശം 200 വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഫിൻലൻഡിന് യുദ്ധത്തിൽ ധാരാളം നഷ്ടം ഉണ്ടാ യി. പട്ടണങ്ങളെ കത്തിച്ചു കളഞ്ഞു. വിളവുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെ ട്ടു. ആയിരക്കണക്കിന് മരണങ്ങൾക്ക് ശേഷം ധാരാളം രോഗങ്ങൾ പടർന്നു പിടിച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് ആളു കൾ തങ്ങളുടെ വീട് ഉപേക്ഷിച്ച് പോകുവാൻ നിർബന്ധിതരായി. കുറച്ചു ആളുകളെ ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യം പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോയി. ധാരാളം കുടുംബങ്ങളിലെ മാതാപിതാക്കന്മാരും മക്കളും അകന്നുപോയി. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഓടിപ്പോയ കുറച്ചു ആളുകൾ തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ അവർക്ക് കത്തിപ്പോയ വീടുകളും വിളവുകളും അല്ലാതെ ഒന്നും കിട്ടിയില്ല. അവർ കഷ്ടപ്പെട്ട് വീണ്ടും വീടുകൾ ഉണ്ടാക്കി. വിളവുകൾ മുളപ്പി ക്കുകയും, ആളുകൾ തിരിച്ചുവരുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ചു തുടങ്ങി. ഇത് ആ സമയത്തെ കഥയാണ്.
യുദ്ധസമയത്ത് ഒരു സഹോദരനും അവന്റെ സഹോദരിയും വീട്ടിൽ നിന്നും വേർപിരിഞ്ഞു പോയി. സഹോദ രന് 8 വയസ്സും, സഹോദരിക്ക് 6 വയസ്സുമായിരുന്നു. അവർ അകലെയുള്ള ഒരു നാട്ടിലെത്തി. അവിടെ വച്ച് അവർക്ക് വീടിനെപ്പറ്റിയുള്ള ധാരാളം ഓർമ്മകളുണ്ടായി. അവർക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ വഴി അറിയില്ലായിരുന്നു. അവർ അത്രയ്ക്കും ചെറുതായിരുന്നു. അവരുടെ അടുത്തുള്ളവർ വളരെ നല്ല ആളുക ളായിരുന്നു. അവർ അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ച് വർഷ ങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. കുട്ടികൾ വലുതായി. പക്ഷേ അവർ തങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കളേയും നാടിനേയും മറന്നില്ല. അവർക്ക് വീട്ട് മുറ്റ ത്തുണ്ടായിരുന്ന പൈൻമരവും അതിന്മേൽ എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ വന്നിരുന്ന് പാടാറുള്ള രണ്ട് പക്ഷികളേയും രാത്രിയിൽ അതിന്റെ ശിഖരത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ മിന്നിതിളങ്ങി കാണുന്ന നക്ഷത്രത്തേയും ഓർമ്മ വന്നു.
ഒരു ദിവസം ഫിൻലാൻഡ് ശാന്തമായെന്നും വീട് വിട്ടുപോയ വർക്ക് തിരിച്ച് വരാമെന്നും വാർത്ത വന്നു. ഈ സഹോദര ങ്ങൾക്കും തിരിച്ച് പോകാമെന്ന് തോന്നി. അവർ തങ്ങളെ സംര ക്ഷിക്കുന്ന മധ്യവർത്തികളോട് അനുവാദം വാങ്ങി.
നിങ്ങളുടെ നാട് ഇവിടെ നിന്ന് എത്രയും ദൂരമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയുമോ? എന്ന് മധ്യവർത്തികൾ ചിരി ച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ എത്തും?
കുറേദിവസം എടുത്താലും ഞങ്ങൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും എത്തും എന്ന് കുട്ടികൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് വീട്, വസ്ത്രം, ഭക്ഷണം, കൂട്ടുകാർ എല്ലാം തന്നെയുണ്ട് എന്ന് മധ്യവർത്തികൾ പറഞ്ഞു. നിങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ വലിയ ദാരിദ്ര്യവും ഇല്ലായ്മയുമാണ്. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് പട്ടിണിക്ക് കഴി യേണ്ടി വരികയും പരുപരുത്ത കിടക്കയിൽ കിടക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും. മാത്രമല്ല നിങ്ങളുടെ വീട് അവിടെ ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ലാ. നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നും അറിയില്ല. എന്നാലും ഞങ്ങൾക്ക് വീട്ടിൽ പോകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് കുട്ടികൾ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക് മാതാപിതാക്ക ളുടെ ഒത്തിരി ഓർമ്മ വരുന്നു. കൂടാതെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തുള്ള പൈൻ മരത്തിന്റേയും.
എന്നാൽ നിങ്ങൾ കുറേ വർഷങ്ങളായിട്ട് വീട്ടിൽ നിന്ന് അകന്ന് കഴിയുകയാണെന്ന് മധ്യവർത്തികൾ പറ ഞ്ഞു. നിങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും വന്നപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കും 8ഉം 6ഉം വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നിങ്ങൾ വന്ന വഴി മറന്നിട്ടുണ്ടാകും. നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കൾ എങ്ങനെയിരിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മ ഉണ്ടാവില്ല. മാത്രമല്ല നിങ്ങൾക്ക് ആരാണ് വഴി പറഞ്ഞു തരിക?
എന്റെ പിതാവിന്റെ വീടിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു വലിയ പൈൻ മരമുള്ളത് എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടെന്ന് ആൺകുട്ടി മറുപടി പറഞ്ഞു. ഓരോ രാവിലേയും പ്രിയങ്കരങ്ങളായ രണ്ട് പക്ഷികൾ അതിന്മേലിരുന്ന് പാടുന്നുണ്ട്. രാത്രി വൃക്ഷത്തിന്റെ ശിഖരത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഒരു മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രത്തെ കാണുന്നതും എനിയ്ക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.
വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിഷമത്തിലാകും എന്ന് മധ്യവർത്തികൾ പറഞ്ഞു.
എന്നിട്ടും കുട്ടികൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകണമെന്ന വാശി ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. തന്റെ നാടിനേയും മാതാപിതാക്ക ളേയും മറക്കുക അവർക്ക് അസാദ്ധ്യമായി. അവരുടെ രാത്രി ഉറക്കം ഇല്ലാതായി.
രാത്രി ചേട്ടൻ അനുജത്തിയോട് “നീ ഉറങ്ങുകയാണോ?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അനുജത്തി “അല്ല” എന്നു പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വീടിനെപ്പറ്റി ഓർമ്മ വരുന്നു.
അനുജത്തി ചേട്ടനോട് “നീ ഉറങ്ങുകയാണോ?’ എന്നു ചോദിച്ചു. ചേട്ടൻ “അല്ല” എന്നു പറഞ്ഞു. ഞാൻ നമ്മുടെ വീടിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കുകയാണ്. ആരോടും മിണ്ടാതെ ഓടിപ്പോകാൻ രണ്ടുപേരും തീരുമാനിച്ചു. എപ്പോഴെങ്കിലും വീട് കണ്ടെത്തും.
ഒരു ദിവസം ആകാശത്ത് ചന്ദ്രൻ പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ, രണ്ട് പേരും തങ്ങളുടെ കുറച്ച് ഡ്രസ്സുകളും വാരിക്കൂട്ടി പോയ്ക്കളഞ്ഞു. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവർക്ക് വഴി കാണാൻ പറ്റുമായിരുന്നു.
കുറച്ച് ദൂരം നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ “ചേട്ടാ നമ്മൾ വീട്ടിലൊന്നും എത്തുകയില്ല എന്നാണ് തോന്നുന്നത് എന്ന് അനുജത്തി പറഞ്ഞു.
“നമുക്ക് വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തോട്ട് പോകാം” എന്ന് ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. നമ്മൾ തീർച്ചയായും പൈൻ മര ത്തിന്റേയും നക്ഷത്രത്തിന്റേയും അടുത്തെത്തുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ ന തത്തെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലെത്തി എന്ന് നമുക്ക് കരുതാം.
രണ്ടു കുട്ടികളും സധൈര്യം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ആൺകുട്ടി തന്റേയും അനുജത്തിയുടേയും രക്ഷയ്ക്കായി ഓക്കു മരത്തിന്റെ കമ്പ് ഒടിച്ച് തന്റെ കയ്യിൽ വച്ചു.
നടന്ന് നടന്ന് ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു നാൽക്കവലയിൽ എത്തി. ഇനി ഏത് വഴിയിലൂടെ പോകണമെന്ന് അവർക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അവർ റോഡരികിലുള്ള മരത്തിലിരുന്ന പാടുന്ന രണ്ട് ചെറിയ പക്ഷികളെ കണ്ടു.
ജ്യേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു “ഈ വഴി ശരിയാണ്. എനിക്കിത് പക്ഷികളുടെ പാട്ട് കൊണ്ടറിയാം. അവ നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ വന്നതാണ്.
കുട്ടികൾ ആ വഴിയിലൂടെ പോയി. പക്ഷികളും അവരോടൊപ്പം പതുക്കെ പതുക്കെ പറന്നു നീങ്ങുകയും, വൃക്ഷത്തിന്റെ ശിഖരങ്ങളിൽ ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. കുട്ടികൾ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാവൽ, ഇലന്തപ്പഴം, മറ്റ് വന്യപഴങ്ങളും പറിച്ച് തിന്ന് വിശപ്പടക്കുകയും, അരുവികളിലെ വെള്ളം കുടിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇത്രയധികം നേരം നടന്നിട്ട് അനുജത്തി വളരെയധികം ക്ഷീണിതയായി. അവൾ ജ്യേഷ്ഠനോട് ചോദിച്ചു – “നമ്മൾ എപ്പോഴാണ് പൈൻമരം കാണുക?”
“നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭാഷ കേൾക്കുമ്പോൾ” എന്ന് ജ്യേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു.
നടന്ന് നടന്ന് വനത്തിൽ തണുപ്പ് കൂടാൻ തുടങ്ങി. അനുജത്തി വീണ്ടും പൈൻമരത്തെപ്പറ്റി ചോദിച്ചു. അല്പം ധൈര്യം ഉണ്ടാകണമെന്ന് ജ്യേഷ്ഠൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
പതുക്കെ പതുക്കെ അവരുടെ പഴയനാട് അവസാനിച്ചു. ആദ്യം പരന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ കുന്നും, നദികളും, തടാകങ്ങളുമുള്ള നാട്ടിലെത്തി. നമ്മൾ തന്നെ നിൽക്കുന്ന ഈ കുന്നിൽ മുകളിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തും എന്ന് അവൾ അവനോട് ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടുപാകാം’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ജ്യേഷ്ഠൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം കൊടുത്തു.
പോകുന്ന വഴിയിൽ കുറച്ച് നദികളും തടാകങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അക്കരേക്ക് പോകുവാൻ വഞ്ചി കിട്ടി. ചേട്ടൻ അനുജത്തിയെ ഇരുത്തി വഞ്ചി തുഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ട് പക്ഷികളും അവരോടൊപ്പം പറ ക്കുകയും നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവർ വല്ലാതെ ക്ഷീണിത രായപ്പോൾ, അവർ കുറച്ച് കത്തിപ്പോയ കെട്ടിടങ്ങൾ
കണ്ടു. അവയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഒരു പുതിയ വയൽ വീട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുക്കള വാതിലിന്റെ പുറത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി പച്ചക്കറികളുടെ തൊലി കളയുകയായിരുന്നു.
ജ്യേഷ്ഠൻ ചോദിച്ചു – “ഞങ്ങൾക്ക് കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും തരുമോ?’
തരാം, വരൂ എന്ന് പെൺകുട്ടി മറുപടി പറഞ്ഞു. അമ്മ അടക്കളയിലുണ്ട്. അവർ തീർച്ചയായും നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും തരും.
ജ്യേഷ്ഠൻ അനുജത്തിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “നീ കേട്ടോ! നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഭാഷയാണ് ഈ പെൺകുട്ടിയും പറയുന്നത്. ഇനി നമുക്ക് പൈൻ മരവും നക്ഷത്രവും അന്വേഷിച്ച് തുടങ്ങാം. രണ്ട് കുട്ടികൾക്കും അടുക്കളയിൽ ചെന്നപ്പോൾ നല്ല ഭക്ഷണം കിട്ടി. അവർ തങ്ങളുടെ എല്ലാ കഥകളും പറ ഞ്ഞതോടൊപ്പം അവർക്ക് വീടിന്റെ ഒരേ ഒരു അടയാളവും ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അതിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരു പൈൻ മരമുണ്ട്. അതിന്റെ കമ്പുകളിൽ ഇരുന്ന് രണ്ട് പക്ഷികൾ രാവിലെ പാടുകയും രാത്രിയിൽ അതിന്റെ ഇടയി ലൂടെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രത്തേയും കാണാൻ പറ്റും.
ഇവിടെ ധാരാളം പൈൻ മരങ്ങളുണ്ടെന്ന് വീട്ടിലുള്ളവർ പറഞ്ഞു. അതിന്മേലിരുന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് പക്ഷി കൾ പാട്ട് പാടുകയും ആയിരക്കണക്കിന് നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തിൽ മിന്നിത്തിളങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ വീടിനെ തിരിച്ചറിയും?
“ഞങ്ങൾ നാട്ടിലെത്തിക്കഴിയുമ്പോൾ ആ മരത്തേയും കണ്ടെത്തും’ എന്ന് ആ സഹോദരൻ മറുപടി പറ ഞ്ഞു. ഇവിടെ വരെ എത്താൻ രണ്ട് പക്ഷികളും ഞങ്ങൾക്ക് വഴി പറഞ്ഞു തന്നു.
രണ്ട് കുട്ടികളും ഇതുപോലെ യാത്ര തുടർന്നു. എല്ലായിടത്തും ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർക്ക് പോയിട ത്തെല്ലാം ഭക്ഷണം കിട്ടുകയും രാത്രി കഴിയാൻ ഇടം കിട്ടുകയും ചെയ്തു. ആളുകൾ അവരെ സഹാനുഭൂതി യോടെയായിരുന്നു നോക്കിയത്.
“ഇതാ നമ്മുടെ മരം!’ ജ്യേഷ്ഠന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ആനന്ദാശു ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. “അതാ നമ്മുടെ നക്ഷത്രം അനുജത്തി ആദ്യം ചിരിച്ചു, പിന്നീട് കരയാൻ തുടങ്ങി.
അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ജ്യേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു ഈ കളപ്പുരയിലാണ് പിതാവിന്റെ കുതിര് നിന്നിരുന്ന ത്. അനുജത്തി പറഞ്ഞു ഈ കിണറിൽ നിന്നാണ് അമ്മ കന്നുകാലികൾക്കുള്ള വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നിരു ന്നത്.
ജ്യേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു – “വരൂ, നമുക്ക് വീടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാം.
ആദ്യം നീ പോകൂ – അനുജത്തി പറഞ്ഞു. എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല.
അകത്ത് മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഇരിക്കുകയും വസന്തം പിന്നേയും വന്നു എന്നും പറയുകയായിരുന്നു. പക്ഷികൾ പാടുന്നു. പൂക്കൾ എല്ലായിടത്തും എത്തിനോക്കുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ ലക്ഷണമില്ല.
അപ്പോഴേക്കും വാതിൽ തുറന്നു. ഒരാൺകുട്ടിയും പെൺകുട്ടിയും അകത്തേക്ക് വരുകയും കഴിക്കാൻ ആവ ശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
“കുട്ടികളേ, അകത്തേക്ക് വരൂ.” ആ വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് രാത്രി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ താമസിക്കൂ. ഞങ്ങ ളുടെ കുട്ടികൾ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളെപ്പോലെ സൗന്ദര്യമുള്ളവരായിരുന്നേനേ. പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് കണ്ണീരൊഴുകി.
കുട്ടികൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ മാതാപി താക്കളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ. ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു വന്നതാ ണ്. ഞങ്ങൾ പൈൻ മരം കണ്ടാണ് നമ്മുടെ വീടിനെ തിരിച്ച
റിഞ്ഞത്.
സന്തോഷം കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണുകൾ തുളുമ്പു കയായിരുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരുടേയും കവിളത്ത് ഉമ്മ വച്ചു. അമ്മ പറഞ്ഞു ഇന്ന് എന്തോ ഒരു നല്ല കാര്യം ഉണ്ടാകു
മെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. ഇന്ന് അതിരാവിലെ നമ്മുടെ മര
ത്തിന്റെ ശാഖകളിൽ ഇരുന്ന് രണ്ട് പക്ഷികൾ വളരെ മധുരമായി പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ജ്യേഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു, ശരിയാ, ഇന്ന് നക്ഷത്രവും ഇലകളുടെ ഇടയിലൂടെ മുമ്പത്തേക്കാളുപരി തിളങ്ങുന്നുണ്ടാ യിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം വീട് തിരിച്ച് കിട്ടി. ഞങ്ങളുടെ അലച്ചിൽ അവസാനിച്ചു.
घर, पेड़ और तारे की याद लेखक परिचय मंगलेश डबराल
मंगलेश डबराल का जन्म 16 मई 1948 को उत्तराखंड में हुआ। वे अनेक भारतीय हिन्दी कवि और पत्रकार थे। वे जनसत्ता, हिन्दी पैट्रियट और पूर्वग्रह सहित हिन्दी भाषा के समाचार पत्रों से जुडे थे। उनकी कुछ लोकप्रिय कृतियों में ‘पहाड़ पर लालटन ( पहाड़ियों पर दीपक)’, ‘घर का रास्ता’, ‘लेखक की रोटी’, ‘हम जो देखते हैं, ‘कवि का अकेलापन’ शामिल है। उनकी मृत्यु 9 दिसंबर 2020 को हुई ।
മംഗലേശ് ഡബറാൽ 1948 മെയ് 16-ന് ഉത്തരാഖണ്ഡിൽ ജനിച്ചു. അദ്ദേഹം. ഒരു ഭാരതീയ ഹിന്ദി കവിയും, പത്രപ്രവർത്തകനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹ ത്തിന് ജനസം, ഹിന്ദി പടിയറ്റ് പൂർവ്വഗ്രഹ് അടക്കം ഹിന്ദി ഭാഷയിലെ ദിനപത്രങ്ങളുമായി ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുറച്ച് പ്രസിദ്ധ കൃതികളിൽ പഹാഡ് പർ ലാൽ ടേൽ, ഘർ കാ രാസ്താ, ലേഖക് കി റൊട്ടി, ഹം ജോ ദേഖത്തെ ഹേ, കവി കാ അലാ 9 – ന് നിര്യാതനായി.
घर, पेड़ और तारे की याद शब्दाथ
- उत्तरी ध्रुव – ഉത്തരധ്രുവം
- पड़ोस – അയൽപക്കം
- सीमा – അതിർത്തി
- रूस – റഷ്യ
- करीब – ഏകദേശം
- नुक्सान हुआ – നഷ്ടം ഉണ്ടായി
- शहर – നഗരം
- जलाना – കത്തിക്കുക
- फसल – വിളവ്
- मारे गए – കൊല്ലപ്പെട്ടു
- मौतों के बाद – മരണത്തിനുശേഷം
- बीमारी फैलना – രോഗം പടരുക
- मज़बूर होना – നിർബന്ധിതമാകുക
- दुश्मन – ശത്രു
- पकड़ना – പിടിക്കുക
- गई – കൊണ്ടുപോയി
- परिवार – കുടുംബം
- अलग होना – വേറെയാകുക
- भागना – ഓടുക
- वापस आना – തിരിച്ച് വരുക
- जले हुए घर – കത്തിയ വീടുകൾ
- के अलावा – കൂടാതെ
- मेहनत करना – പരിശ്രമിക്കുക, कोशिश करना
- उगाना – മുളപ്പിക്കുക
- इन्तज़ार करना – കാത്തിരിക്കുക
- दौर – കറങ്ങുക
- दौरान – വേള
- बिछुड जाना – വേർപ്പെടുക
- साल – വർഷം, വയസ്സ്
- भाई – സഹോദരൻ
- बहन – സഹോദരി
- पहुँचना – എത്തിച്ചേരുക
- रास्ता – വഴി
- पता नहीं – അറിയില്ല
- पास-पड़ोस के लोग – ചുറ്റുപാടും ഉഉ ഉ അളുകൾ
- भला – നല്ലത്
- देखभाल – സംരക്ഷണം
- बीतना – കഴിഞ്ഞുപോകുക
- भूलना – മറക്കുക
- आँगन – -മുറ്റം
- आँगन में खड़े – മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന
- सनोबर का पेड़ – പൈൻ മരം
- याद आना – ഓർമ്മ വരിക
- के बीच से – ഇടയിലൂടെ
- चमकीला – മിന്നുന്ന
- तारा – നക്ഷത്രം
- दिखाई देना – കാണപ്പെടുക
- खबर – വാർത്ത
- अभिभावक – മധ്യവർത്തി
- माँगना – ആവശ്യപ്പെടുക
- जवाब देना – മറുപടി നൽകുക
- गरीबी – ദാരിദ്ര്യം
- अभाव – ഇല്ലായ്മ
- भूखा रहना – പട്ടിണി കിടക്കുക
- खुरदुरे बिस्तर – പരുപരുത്ത കിടക്ക
- सोना – ഉറങ്ങുക
- सोना पडेगा – ഉറങ്ങേണ്ടി വരും
- घर बचना – വീട് അവശേഷിക്കുക
- सड़क – റോഡ്
- के सामने – മുമ്പിൽ
- रास्ता बताना -വഴി പറയുക, വഴി തെളിക്കുക
- प्यारा – പ്രിയമം, lovely
- मुसीबत – വിഷമം
- ज़िद – വാശി
- छोड़ना – ഉപേകഷിക്കുക, to give up
- भूलना – മറക്കുക, to forget
- असंभव – അസാദ്ധൃം, Impossible
- नींद उड़ना – ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുക
- पूछना – ചോദിക്കുക, to ask
- तय करना – തീരുമാനിക്കുക, to decide
- चुपके से – മിണ്ടാതെ
- भागना – ഓടിപ്പോകുക
- कभी न कभी – എപ്പോഴെങ്കിലും
- चाँद की रोशनी – നിലാവ്
- चाँद – ചന്ദ്രൻ
- चमकना – തിളങ്ങുക, മിന്നിത്തിളങ്ങുക
- कपड़ा – വസ്ത്രം
- इकट्ठा होना – ശേഖരികുക, to collect
- उत्तर-पश्चिम – വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ്
- दिशा – ദിക്ക്
- उम्मीद – വിശ്വാസം
- ज़रूर – തീർച്ചയായും
- हिम्मत – ധൈര്യം
- आगे बढ़ना – മുന്നോട്ട് പോകുക
- बलूत का पेड़ – ഓക്ക് മരം
- टहनी – കമ്പ്, ചില്ല
- तोड़ना – പൊട്ടിക്കുക, പറിക്കുക
- चौराहा – നാൽക്കവല
- सह – ശരി
- मदद करना – സഹായിക്കുക
- उड़ान भरना – പറക്കുക
- जामुन – ഞാവൽപ്പഴം
- बेर – ഇലന്തപ്പഴം
- भुख मिटाना – വിശപ്പടക്കുക
- अचानक – പെട്ടെന്ന്
- धीरे-धीरे – പതുക്കെ പതുക്കെ
- झरना – അരുവി
- भटकना – അലഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നടക്കുക
- थक गई – ക്ഷീണിതയായി
- ठंडा – തണുപ്പ്
- बढ़ना – വർദ്ധിക്കുക
- थोड़ा – അല്പം
- छूटना – ഉപേക്ഷിക്കുക
- ज़मीन – നിലം, സ്ഥലം
- समतल – നിരപ്പായ
- पहाड़ – കുന്ന്, പർവ്വതം
- झील – തടാകം, lake
- खड़ी पहाड़ी – കുത്തനെയുള്ള പർവ്വതം
- हिम्मत बंधाना – ധൈര്യം നൽകുക
- नाव – തോണി, വഞ്ചി, boat
- नाव खेतना – തോണി തുഴയുക
- शाम – വൈകുന്നേരം
- जली हुई – കത്തിയ
- इमारत – കെട്ടിടം, building
- दरवाज़ा – വാതിൽ
- बाहर – പുറത്ത്
- सब्जियाँ – വച്ചക്കറികൾ, vegetables
- छीलना – തൊലികളയുക
- गर्दन – കഴുത്ത്
- गर्दन को बाँहु में लिपटाना – ചേർത്ത് പിടിക്കുക
- तलाश करना – അന്വേഷിക്കുക
- शुरू करना – ആരംഭിക്കുക
- खाना – ഭക്ഷണം
- निशानी – അടയാളം
- कहानी – കഥ
- खूब – നല്ലവണ്ണം
- दिखाई देना – കാണപ്പെടുക
- हज़ारों – ആയിരക്കണക്കിന്
- आसमान – ആകാശം
- पहचानना – തിരിച്ചറിയുക
- सफर – യാത്ര
- ज़ारी रखना – തുടരുക, to continue
- जगह-जगह – എല്ലായിടത്തും
- गरीबी – ദാരിദ്ര്യം
- रात बिताना – രാത്രി ചെലവഴിക്കുക
- खुशी – സന്തോഷം
- आँसू – കണ്ണുനീർ
- बहना – ഒഴുകുക
- हँसी – ചിരിച്ചു
- एक दूसरे से लिपटना – പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിക്കുക
- खालिहान – കളപ്പുര
- घोडे – കുതിരകൾ
- कुआँ – കിണർ
- मवेशियाँ – കന്നുകാലികൾ
- बूढ़ा – വൃദ്ധനായ
- झाँकना – എത്തിനോക്കുക
- गले लगाना – ആലിംഗനം ചെയ്യുക
- खुशी के मारे – സന്തോഷം കൊണ്ട്
- छलकना – തുളുമ്പുക
- गाल – കവിൾത്തടം
- चूमना – ചുംബിക്കുക
- मिठास – മധുരം
- खतम होना – അവസാനിക്കുക