Students often refer to Kerala Syllabus 10th Standard English Textbook Solutions and Class 10 English In the Attic Summary in Malayalam & English Medium before discussing the text in class.
Class 10 English In the Attic Summary
In the Attic Summary in English
I slumped on the chair and told the officer that he could do what he liked but I would not move from here. The officer said he had no intention to do anything to me. Then he asked me what I did for a living. I told him I was a pianist. He then asked me to follow him to the next room where a piano stood by the wall. He asked me to play something.
I looked enquiringly at him. He told me I could play. If anybody came he would say he was trying to play the piano. My fingers shook when I placed my fingers on the keyboard. I had not practised for 2½ years. My fingers were stiff and covered with dirt. I had not cut my nails for some weeks. I played Chopin’s Nocturne. When I finished there was dead silence. I heard a shot down below outside the building. I also heard a harsh loud German voice.
The officer told me that I should not stay there. He would take me out of the city, into a village where I would be safer. I told him I would not move out of that place. He asked me if I was a Jew. I told him I was, and I was hiding in the attic. He inspected the attic and found it had a loft just above the entrance. He asked me to hide in the loft. He also told me he would bring me some food. I then asked him if he was German. He said he was, but he was ashamed of it after all the things that were happening. He left the place suddenly.
He returned after 3 days. He gave me several loaves of bread and jam wrapped in greaseproof paper. I asked him to wait. He said the guards had seen him coming and so he could not stay for long. He told me to stay here for a few more weeks as the war would end by spring. Soon I heard the attic door closing. Monotonous, hopeless weeks passed. There was less and less artillery fire. There were days when I heard no shot at all. Soldiers went up and down the stairs, often bringing large packages up to the attic and taking others down.
My hiding place was well chosen. No one ever thought of searching it. On 12 December, the officer came for the last time. He brought me a larger supply of bread and a warm quilt. He told me he was leaving Warsaw and I must not lose heart. When I asked him how I will survive street fighting, he told me God had protected us for over five years and his will is for us to be alive. When he was about to go I told him my name was Szpilman and I used to work for Polish Radio. I will be back to work if I am alive after the war. If he needed help, I would be there for him. He smiled. I felt happy that I showed him my gratitude and my wish to help him.
Christmas came, followed by the New Year 1945. There were 6 Christmas and the New Year celebrations during the war period. This was the worst I had known. I lay in the dark, listening to the stormy wind. I heard the rustle of rats and mice running back and forth in the attic. I started thinking of Christmas before and during war. At first I had a home, parents, two sisters and a brother. Then we had no home, but we were together. Later I was alone, but surrounded by other people. Now I felt lonelier than anyone else in the world. I had to be alone, entirely alone, if I wanted to live.
On 14 January unusual noises woke me. Soldiers ran up and down the stairs and I heard agitated, nervous voices. On 15 January, the sound of artillery was heard. The ground and the walls shook. Three hours later the artillery fire stopped. But I was nervous. I did not sleep at all at night. The street fighting would begin at any moment and I would be killed.
The night passed peacefully. Around 1 o’clock, I heard the remaining Germans leaving the building. There was absolute silence. In the early hours of the next dawn, the silence was broken. Radio loudspeakers set up somewhere nearby were broadcasting announcements in Polish of the defeat of Germany and the liberation of Warsaw.
The Germans had withdrawn without a fight. As soon as there was light, I prepared myself to come out. My officer had left me a German military overcoat from freezing. I had put it on, when I heard the rhythmic footsteps of guards on the road again. Had the Soviet and Polish troops withdrawn, then? I sank into my mattress completely dejected until something new came to my ears: the voices of women and children.
I ran downstairs. It was a grey misty morning. To my left stood a woman soldier in a uniform that was difficult to identify at this distance. A woman with a bundle on her back was approaching from my left. When she came close to me I wanted to speak to her. She stared at me, dropped her bundle and ran away screaming “A German!” Immediately the guard fired her pistol but the bullets hit the wall. I rushed back to my attic. Soon I found the whole building was surrounded. I heard soldiers calling to each other and then the sounds of shots and exploding hand grenades. I was going to be shot by ‘Polish soldiers in liberated Warsaw on the very verge of freedom. I started wondering how I could make them realise I was Polish before they sent me to the other world as a German in hiding.
I came down shouting, “Don’t shoot! I am Polish!” I heard steps climbing the stairs. A young officer in Polish uniform came into view. He pointed his pistol at me and shouted, “Hands up!” I repeated my cry. He went red with fury, “Then why don’t you come down?” he roared with fury. “What are you doing in a German coat?” The soldiers looked at me carefully and they realised I am not a German. They decided to take me to their headquarters so that I could have a wash and have a meal.
After 2 weeks I walked through the streets of Warsaw without fear for the first time in 6 years. I looked over to the north of the city where the ghetto had been. There half a million Jews were murdered. There was nothing left of it. Tomorrow I must begin a new life. I went on my way.
(Adapted from The Pianist)
(Wilm Hosenfeld, the soldier who saved Wladyslaw Szpilman, also saved other individuals. He was captured by the Red Army towards the end of the war. He could not contact Szpilman and he died in a Soviet prison in 1952.)
In the Attic Summary in Malayalam
ഞാൻ കസേരയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഓഫീസറോട് പറഞ്ഞു. അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാം, പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് മാറില്ല എന്ന്, എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഓഫീസർ പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് ഞാൻ എന്താണ് ഉപജീവനത്തിനായി ചെയ്യുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു. ഞാൻ ഒരു പിയാനിസ്റ്റാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോട് അടുത്ത മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവിടെ ചുമരിനോട് ചേർന്ന് ഒരു പിയാനോ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിയാനോയിൽ എന്തെങ്കിലും വായിക്കാൻ അദ്ദേഹം എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. എന്നോട് പിയാനോ വായിക്കാൻ അദ്ദേഹം എന്നോട് പറ ഞ്ഞു. ആരെങ്കിലും വന്നാൽ താൻ പിയാനോ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറ യും. കീബോർഡിൽ വിരലുകൾ വെച്ചപ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. രണ്ടരവർഷമായി ഞാൻ പരിശീ ലിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ വിരലുകൾ കടുപ്പമുള്ളതും ചെളികൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. കുറച്ച് ആഴ്ചകളായി ഞാൻ നഖം മുറിച്ചിട്ടില്ല. ഞാൻ ചോപ്പിന്റെ നോൺ വായിച്ചു. ഞാൻ പിയാനോ വായന പൂർത്തിയാ ക്കിയപ്പോൾ അവിടെ പൂർണ്ണ നിശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു. കെട്ടിടത്തിന് പുറത്ത് ഒരു വെടിയൊച്ച കേട്ടു. കഠിനമായ ഉച്ചത്തിലുള്ള ജർമ്മൻ ശബ്ദവും ഞാൻ കേട്ടു.
ച്ചു. ഞാൻ
ആ ഓഫീസർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവിടെ താമസിക്കരുതെന്ന്. അദ്ദേഹം എന്നെ നഗരത്തിന് പുറത്തേക്ക്, എനിക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക്, കൊണ്ടുപോകും. ഞാൻ ആ സ്ഥലം വിട്ട് പോകില്ലെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒരു ജൂതനാണോ എന്ന് അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദി ജൂതനാണെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ ഒളിച്ചിരിക്കു കയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മുറി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിന് തൊട്ടുമുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മുറി ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. അതിൽ ഒളിക്കാൻ അദ്ദേഹം എന്നോട്ട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എനിക്ക് ഭക്ഷണം അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവരും. അദ്ദേഹത്തോട് ജർമ്മൻകാരനാണോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. അദ്ദേഹം ജർമ്മൻകാ രനാണെന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ലജ്ജിച്ചു. അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം വിട്ടു
മൂന്ന് ദിവസത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം തിരിച്ചെത്തി. നിരവധി ബഡും ഗ്രീസ് പ്രൂഫ് പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞ ജാമും അദ്ദേഹം എനിക്ക് തന്നു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് കാത്തിരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഗാർഡുകൾ താൻ വരുന്നത് കണ്ടതായും അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് അധികനേരം നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. വസന്തകാലത്തോടെ യുദ്ധം അവസാനിക്കുമെന്നതിനാൽ കുറച്ച് ആഴ്ചകൾ കൂടി ഇവിടെ താമ സിക്കാൻ അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു. താമസിയാതെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. ഏകാന്തവും നിരാശാജനകവുമായ ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി. പീരങ്കി വെടിവയ്പ്പ് കുറഞ്ഞു വന്നു. വെടി യൊച്ചകൾ ഒന്നും കേൾക്കാത്ത ദിവസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പട്ടാളക്കാർ പടികൾ കയറി ഇറങ്ങി. പലപ്പോഴും വലിയ പൊതികൾ മുകളിലത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് മറ്റുള്ളവയെ താഴെയിറക്കി എന്റെ ഒളിത്താവളം നന്നായി തിരഞ്ഞെടുത്തതായിരുന്നു. ആരും അത് തിരയാൻ തുനിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഡിസംബർ 12 ന്, ഓഫീസർ അവസാനമായി വന്നു. അദ്ദേഹം എനിക്ക് ഒരു വലിയ റൊട്ടിയും ചൂടുള്ള പുതപ്പും കൊണ്ടുവന്നു. അദ്ദേഹം വാർസോ വിടുകയാണെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ നിരാശപ്പെടരു തെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തെരുവ് പോരാട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുമെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അഞ്ച് വർഷത്തിലേറെയായി ദൈവം ഞങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ചുവെന്നും ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ടമെന്നും അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് എന്റെ പേര് സിൽമാൻ എന്നാണെന്നും ഞാൻ പോളിഷ് റേഡി യോയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. യുദ്ധാനന്തരം ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ജോലിയിൽ തിരിച്ചെത്തും. അദ്ദേഹത്തിന് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും എന്നും പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം. പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹവും, നന്ദിയും അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ പ്രകടിപ്പിച്ചതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.
ക്രിസ്മസ് വന്നു, തുടർന്ന് 1945 ലെ പുതുവത്സരവും. യുദ്ധകാലത്ത് ആറ് ക്രിസ്മസുകളും പുതുവ ത്സര ആഘോഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അറിഞ്ഞതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും മോശമായ ഒന്നായിരുന്നു ഇത്. കൊടുങ്കാറ്റുപോലുള്ള കാറ്റിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ കിടന്നു. മുറിയിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടുന്ന എലികളുടെയും മറ്റും ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു. യുദ്ധത്തിന് മുമ്പും യുദ്ധസമയത്തും നടന്ന ക്രിസ്മസ്സുകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം എനിക്ക് ഒരു വീടും മാതാപിതാ ക്കളും രണ്ട് സഹോദരിമാരും ഒരു സഹോദരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങൾക്ക് വീടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി ഇപ്പോൾ ലോകത്തിലെ മറ്റാരെക്കാളും ഏകാന്തത എനിക്ക് തോന്നി. ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കണം. പൂർണ്ണമായും ഒറ്റയ്ക്കായി
രിക്കണം.
ജനുവരി 14 ന് അസാധരണമായ ശബ്ദങ്ങൾ എന്നെ ഉണർത്തി. പട്ടാളക്കാർ പടികൾ കയറി ഇറങ്ങി ഓടി, അസ്വസ്ഥതയും പരിഭ്രാന്തിയും നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടു. ജനുവരി 15ന് പീരങ്കികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. നിലവും മതിലുകളും കുലുങ്ങി. മൂന്ന് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് പീരങ്കി വെടിവയ്പ്പ് നിലച്ചു. പക്ഷേ ഞാൻ പരിഭ്രാന്തനായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല. തെരുവ് പോരാട്ടം ആരംഭിക്കു മ്പോൾ ഞാൻ കൊല്ലപ്പെടും എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു.
രാത്രി സമാധാനപരമായി കടന്നുപോയി. ഏകദേശം ഒരു മണിയോടെ, ബാക്കിയുള്ള ജർമ്മൻകാർ കെട്ടിടം വിട്ടുപോകുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവിടെ പൂർണ്ണ നിശബ്ദത ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത പ്രഭാത ത്തിന്റെ പുലർച്ചെ അവിടത്തെ നിശബ്ദത ഭഞ്ജിക്കപ്പെട്ടു. സമീപത്ത് എവിടെയോ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന റേഡിയോ ലൗഡ്സ്പീക്കറുകൾ ജർമ്മനിയുടെ പരാജയത്തെയും വാർസോയുടെ വിമോചനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ പോളിഷ് ഭാഷയിൽ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തു.
ജർമ്മൻകാർ ഒരു പോരാട്ടവുമില്ലാതെ പിൻവാങ്ങി. വെളിച്ചം വന്നയുടനെ ഞാൻ പുറത്തുവരാൻ തയ്യാ റെടുത്തു. എന്റെ ഓഫീസർ പഴയ ഒരു ജർമ്മൻ സൈനിക ഓവർകോട്ട് എനിക്ക് തന്നിരുന്നു. റോഡിൽ വീണ്ടും കാവൽക്കാരുടെ താളാത്മകമായ കാൽപ്പാടുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ അത് ധരിച്ചിരുന്നു. സോവി യറ്റ്, പോളിഷ് സൈനികർ പിൻവാങ്ങിയോ? എന്റെ കാതുകളിൽ പുതിയ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ നിരാശയോടെ എന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി; സ്ത്രീകളുടെയും കുട്ടികളുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാം.
ഞാൻ താഴേക്ക് ഓടി. മൂടൽമഞ്ഞിന്റെ ചാരനിറത്തിലുള്ള ഒരു പ്രഭാതമായിരുന്നു അത്. എന്റെ ഇടതു വശത്ത് ഇത്രയും അകലെ തിരിച്ചറിയാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു യൂണിഫോമിൽ ഒരു വനിതാ സൈനിക നിന്നിരുന്നു. എന്റെ ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു കെട്ടുമായി ഒരു സ്ത്രീ പുറകിൽ വന്നു. അവൾ എന്റെ അടു ത്തെത്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. തന്റെ കെട്ട് താഴെയിട്ടിട്ട് “ഒരു ജർമ്മൻ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓടിപ്പോയി! ഉടനെ ഗാർഡ് അവളുടെ പിസ്റ്റൾ കൊണ്ട് വെടിവച്ചു. പക്ഷേ വെടിയുണ്ടകൾ ചുമരിൽ തട്ടി. ഞാൻ എന്റെ മുറി യിലേക്ക് തിരികെ ഓടി. താമസിയാതെ കെട്ടിടം മുഴുവൻ പട്ടാളക്കാർ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടെത്തി. സൈനികർ പരസ്പരം വിളിക്കുന്നതും തുടർന്ന് വെടിവയ്പ്പുകളുടെയും ഹാൻഡ് ഗ്രനേഡുക ളുടെയും ശബ്ദങ്ങൾ ഞാൻ കേട്ടു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വക്കിൽ, മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ട വാർസോയിൽ പോളിഷ് പട്ടാളക്കാർ എന്നെ വെടിവച്ചുകൊല്ലാൻ പോകുകയായിരുന്നു. ഒരു ജർമ്മൻകാരനായി ഒളിവിൽ കഴി യുന്ന എന്നെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് അയയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ പോളിഷ് ആണെന്ന് അവരെ എങ്ങനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി.
“വെടിവെക്കരുത്! ഞാൻ പോളിഷ് ആണ് !’ എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇറങ്ങി വന്നു. പോളിഷ് യൂണിഫോം ധരിച്ച ഒരു യുവ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എന്റെ നേരെ തോക്ക് ചൂണ്ടി, “കൈകൾ ഉയർത്തൂ!’ എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഞാൻ എന്റെ നിലവിളി ആവർത്തിച്ചു. അവൻ കോപത്താൽ ചുവന്നു. “പിന്നെ നീ ഇറങ്ങി വരാത്തതെന്താണ്?” അവൻ കോപത്താൽ അലറി. “നീ ജർമ്മൻ കോട്ടിൽ എന്താണ് ചെയ്യു ന്നത്?” പട്ടാളക്കാർ എന്നെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം നോക്കി. ഞാൻ ഒരു ജർമ്മൻകാരനല്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലാ യി. എനിക്ക് കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വേണ്ടി അവർ എന്നെ അവരുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം 6 വർഷത്തിനിടെ ആദ്യമായി ഞാൻ വാർസോയിലെ തെരുവുകളിലൂടെ ഭയമി ല്ലാതെ നടന്നു. ഗെറ്റോ ഉണ്ടായിരുന്ന നഗരത്തിന്റെ വടക്ക് ഭാഗത്തേക്ക് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവിടെ അരലക്ഷം ജൂതന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിൽ ഒന്നും അവശേഷിച്ചില്ല. നാളെ എനിക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കണം. ഞാൻ എന്റെ വഴിക്ക് പോയി (ദി പിയാനിസ്റ്റിൽ നിന്ന് എടുത്തത്)
(വ്ളാഡിസ്ലോ സ്പിൽമാനെ രക്ഷിച്ച സൈനികനായ വില്യം ഹോസെൻഫെൽഡ് മറ്റ് വ്യക്തികളെയും രക്ഷിച്ചു. യുദ്ധാവസാനത്തോടെ റെഡ് ആർമി അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടി. അദ്ദേഹത്തിന് സ്പിൽമാനെ ബന്ധ പ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 1952-ൽ അദ്ദേഹം ഒരു സോവിയറ്റ് ജയിലിൽ മരിച്ചു)
Class 10 English In the Attic by Wladyslaw Szpilman About the Author
Wladyslaw Szpilman (pronounced Vwadiswaf Spilman) (1911-2000) was a Polish pianist and classical composer. His memoir “The Pianist” was published in 1946. The book was adapted into a film by Roman Polanski in 2002. Szpilman composed over 500 works including piano pieces, songs and film scores.
വ്ളാഡിസ്ലാവ് സ്പിൽമാൻ (1911–2000) ഒരു പോളിഷ് പിയാനിസ്റ്റും ക്ലാസി ക്കൽ സംഗീതസംവിധായകനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് “ദി പിയാ ‘നിസ്റ്റ്’ 1946 ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 2002 ൽ റോമൻ പോളാൻസ്കി ഈ പുസ്തകം ഒരു സിനിമയാക്കി മാറ്റി. പിയാനോ സംഗീതം, ഗാനങ്ങൾ, ഫിലിം സ്കോറുകൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ 500 ലധികം വർക്കുകൾ സ്പിൽമാൻ രചിച്ചു.
Class 10 English In the Attic Vocabulary
- attic – an upper room, മുകളിലത്തെ മുറി
- slumped – sank, ഇരുന്നു
- larder – room for storing food, ഫുഡ് സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥലം
- reassuringly – in a way that removes someone’s doubts and fears, സംശയം തീർക്കുന്ന രീതിയിൽ
- Chopin’s Nocturne – a famous music composition by Chopin, ചോപ്പിന്റെ ഒരു നല്ല സംഗീതം
- loft – space directly under the roof of a house, റൂഫിന് തൊട്ടുതാഴെയുള്ള മുറി
- abruptly – suddenly, പെട്ടെന്ന്
- hang on – continue staying , ധൃതി പിടിക്കാതെ പിടിച്ചുനിൽക്കുക
- artillery – big guns, പീരങ്കി
- fetching – bringing , കൊണ്ടുവരുക
- eiderdown – quilt, കട്ടിയുള്ള പുതപ്പ്
- detachment – a group of troops, പട്ടാളക്കാരുടെ ഒരു കൂട്ടം
- inferno – hell, നരകം
- naive – foolish, മണ്ടത്തരമായ
- resonant – deep, clear, and continuing to sound; reverberate, നല്ല സ്വരം
- feverishly – excitedly; energetically, നല്ല ഉൽസാഹത്തോടെ
- ventured – showed courage, ധൈര്യം കാണിച്ചു
- beckoning – giving an indication of calling, വിളിക്കുക
- despatched – sent, അയച്ചു
- ghetto – a part of a city, often characterized by poverty and social isolation, ആൾക്കാർ തിങ്ങിപ്പാർക്കുന്ന, വൃത്തികെട്ട ഒരു സ്ഥലം