Students often refer to Kerala Syllabus 8th Standard English Textbook Answers and Little Things Matter in Malayalam & English before discussing the text in class.
Class 8 English Little Things Matter Summary
Little Things Matter Summary in English
Every morning a large pile of newspapers, in English and Tamil, is delivered to me. During my travels abroad I stay in touch with news from India. I do this by going online to read news articles and editorials in magazines and papers.
I was born in the year 1931. When I was about eight, World War II broke out. Daily life, however, remained fairly unaffected initially, particularly for us in the southern tip of the country.
The only source of information about the outside world was the newspaper. The agency that distributed newspapers was run by my cousin Samsuddin. Along with Jalalluddin, he was a big influence in my early life.
Samsuddin had great affection for me and encouraged me in so many ways, that he became a guiding light for me.
Samsuddin’s newspaper agency was the only one in Rameswaram. There were about a thousand literate people in the town, and he delivered newspapers to all of them. The papers carried news about the Independence Movement that was heading towards a crescendo at the time. These news items would be read and discussed among everyone. There would also be news from the war front, about Hitler and the Nazi army. The Tamil paper Dinamani was the most popular of all.
The way the papers reached Rameswaram was quite unique. They came by morning train and were kept at Rameswaram station. From there they had to be collected and sent to all the subscribers. This was Samsuddin’s business and he managed it effortlessly. However, as World War II raged, it affected the newspaper delivery business in a strange way.
The British government had placed a number of sanctions and rations on goods. Something like a state of emergency now prevailed in the country. Our large family felt the difficulties acutely. Food, clothes, the needs of the babies of the household, all became difficult to procure. As the difficulties of the war continued to affect us, Samsuddin came up with a proposal that excited and delighted me. One fallout of the conditions was that the rail stop at Rameswaram station had been done away with. What would happen to our papers then? How were they to be collected and distributed to all the people of the town? Samsuddin found a way out.
The papers would be kept ready in large bundles. As the train chugged down the Rameswaram-Dhanushkodi track, they would be flung out on to the platform. And that is where I came in. Samsuddin offered me the enjoyable job of collecting these bundles of papers thrown from the moving train and then taking them around town for distribution!
My enthusiasm knew no bounds. I was only eight, but I was going to contribute in a meaningful way to the household income! For many days I had noticed the amount of food on my mother and grandmother’s plates becoming lesser and lesser as they divided the portions between all of us. The children were always fed first and I don’t remember any of us ever going hungry. Obviously, the women were compromising on their nutrition for us. I readily accepted Samsuddin’s offer.
However, my new job had to be fitted into my regular routine. My studies and school had to continue as before. The delivery business had to be accommodated amidst all these other activities. Among my siblings and cousins, I had shown an early aptitude for mathematics. My father had arranged for me to take tuitions from our mathematics teacher. However, my teacher had a condition that we students needed to reach his home at dawn after having taken a bath. So for a year, which was the duration of the tuition, I started my day while it was still dark outside, with my mother shaking me awake. She herself would have risen before me and got my bath ready. She would then help me bathe and send me on my way to my teacher’s home. There I would study for an hour and return by 5 a.m. By then my father would be ready to take me to the Arabic school nearby.
After my lesson was over, I would sprint to the railway station. Soon, the engine smoke would be visible in the distance. The horn would be tooted loudly and with a thunderous roar, the train would pass through the station. I had worked out the best spot from which to keep an eye out for the flying newspaper bundles. Like clockwork, they would be tossed out on to the platform. The train would then huff and puff away, Samsuddin’s person in the train would wave out to me, and my job would begin.
I then picked up the bundles, divided them up into batches according to the neighbourhood in which the papers had to be distributed and off I went. For about an hour I tore around Rameswaram, delivering the papers to everyone. Soon I began to identify people by the papers they read. Many would be waiting for me, and there would always be a friendly word or two. Some would tell me to hurry back home so I would not be late for school! I think most people enjoyed being handed their papers by a cheerful eight year old.
Our town being on the east coast, by the time the work was over at 8 a.m., the sun would be high up in the sky. Now I headed back home, where my mother waited with breakfast. A simple meal would be served, but how hungry I was! My mother made sure I ate every morsel before sending me off to school. But my work did not end there.
In the evening, after school was over, I would do the rounds of Samsuddin’s customers again, collecting dues. Then I would meet him, so that he could work out the accounts of the day.
At that time, sitting somewhere near the sea, with the breeze blowing in, Jalalluddin or Samsuddin would finally open up the day’s paper. All of us would pore over the black type of the Dinamani.
One of them would read aloud the news items, and slowly the larger outside world would enter our consciousness. Gandhiji, Congress, Hitler, Periyar E.V. Ramasamy: their words would hang in the evening air. I would trace the photos and words with my fingers, wondering what it must be like to be out there in the larger world with all of them. Maybe, I thought to myself, one day I would go to the big cities like Madras, Bombay and Calcutta. What would I say if I ever got to meet people like Gandhiji and Pandit Nehru? But such thoughts were soon interrupted by the calls of my playmates, and then the call for dinner. There was homework to be done, and even an eight year old has only that much energy to spend. By 9 p.m. I would be fast asleep, as the next day more studies and the life of a working man lay in store.
This routine continued for about a year. In that one year of running around with the papers, I grew taller and browner. I also learnt that I could now judge quite accurately the distances I could cover at a sprint with a bundle of papers in my hand. Hence I could time my arrival at various localities at the same time every day. I could calculate in my head the amount owed to Samsuddin by each of his subscribers, and could reel off the names of those who had not paid up that day. Mostly, I learnt that to be a working man meant you had to be up and ready to face the day, whatever else may happen to you.
Homework, tuition, prayers, all carried on, but the Madras-Dhanushkodi Mail would not wait for me-I had to be present at the station at the correct time and at the correct point to collect the bundles as they came flying in. It was my first brush with taking up a responsibility and seeing to it that I kept my word to my cousin Samsuddin, no matter what. It was also the most enjoyable time and I loved every moment of it, often notwithstanding the intense tiredness every night.
My mother often fretted at my taking up this additional work and the toll it was taking on me, but I shook my head and smiled at her. Knowing that my earnings were somehow helping us all, and that she was secretly proud of me for having taken on the role of a working man at the age of eight, kept me going with a smile on my face. A working man at the age of eight!
(An extract from A. P. J. Abdul Kalam’s memoir, My Journey:
Transforming Dreams into Actions)
Little Things Matter Summary in Malayalam
Every morning a large ……………….. guiding light for me. (Text Book Page 23)
എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഇംഗ്ലീഷിലും തമിഴിലു മുള്ള പത്രങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ കൂമ്പാരം (pile) എനി ക്ക് ലഭിക്കാറുണ്ട്. എന്റെ വിദേശയാത്രകളിൽ ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള വാർത്തകളുമായി ബന്ധം പു ലർത്തുന്നു. മാസികകളിലെയും പത്രങ്ങളിലെയും വാർത്തകളും മുഖപ്രസംഗങ്ങളും (editorials) ഓൺ ലൈനായി വായിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഞാനിത് ചെയ്യുന്നത്. ഞാൻ ജനിച്ചത് 1931-ലാണ്. എനിക്ക് ഏകദേശം എട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം പൊ ട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു (broke out).
എന്നിരുന്നാലും, രാജ്യ ത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്ത് (southern tip) ആയി രുന്ന ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ ദൈനംദിന ജീവി തം തുടക്കത്തിൽ (initially) കാര്യമായി ബാധിക്ക പ്പെട്ടിരുന്നില്ല (unaffected). പുറംലോകത്തെക്കുറി ച്ചുള്ള വിവരങ്ങളുടെ ഏക ഉറവിടം (source of information) പത്രമായിരുന്നു. പത്രങ്ങൾ വിതരണം (distributed) ചെയ്തിരുന്ന ഏജൻസി നടത്തി യിരുന്നത് എന്റെ ബന്ധുവായ ഷംസുദ്ദീൻ ആയി രുന്നു. ജലാലുദ്ദീനോടൊപ്പം അദ്ദേഹവും എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരു വലിയ സ്വാധീനമായിരുന്നു (influence). ഷംസുദ്ദീന് എന്നോട് വലിയ വാത്സല്യ മായിരുന്നു (affection), പല കാര്യങ്ങളിലും അദ്ദേ ഹം എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു (encouraged), അങ്ങനെ അദ്ദേഹം എനിക്കൊരു വഴികാട്ടിയായ വെളിച്ചമായി (guiding light) മാറി.
Samsuddin’s newspaper agency ……………….. twon for distribution! (Text Book Page 24)
രാമേശ്വരത്തെ ഏക പ്രത ഏജൻസി ഷംസുദ്ദീന്റേ തായിരുന്നു. ആ പട്ടണത്തിൽ സാക്ഷരരായ (literate) ആയിരത്തോളം ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു, അവർ ക്കെല്ലാം അദ്ദേഹം പത്രങ്ങൾ എത്തിച്ചുകൊടുത്തു. അക്കാലത്ത് ഉച്ചസ്ഥായിയിലേക്ക് (crescendo) നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമരത്തെക്കു റിച്ചുള്ള (Independence Movement) വാർത്ത കൾ ആ പത്രങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വാർത്ത കളെല്ലാം എല്ലാവരും വായിക്കുകയും ചർച്ച ചെയ്യു കയും (discussed) ചെയ്യുമായിരുന്നു. അതോ ടൊപ്പം യുദ്ധമുന്നണിയിൽ (war front) നിന്നുള്ള വാർത്തകളും, ഹിറ്റ്ലറെയും നാസി സൈന്യത്തെ യും കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും ഉണ്ടാകും. തമിഴ് പ്രത മായ ദിനമണി ആയിരുന്നു കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രചാരമുള്ളത്. രാമേശ്വരത്ത് പ്രതങ്ങൾ എത്തിയി രുന്ന രീതി വളരെ അതുല്യമായിരുന്നു (unique).
രാവിലത്തെ തീവണ്ടിയിൽ വന്നിരുന്ന അവ രാമേ ശ്വരം സ്റ്റേഷനിൽ സൂക്ഷിക്കും. അവിടെ നിന്ന് അവ യെടുത്ത് എല്ലാ വരിക്കാർക്കും (subscribers) എത്തിക്കണം. ഇത് ഷംസുദ്ദീന്റെ ജോലിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അത് അനായാസമായി (effortlessly) ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ, രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം കൊടുമ്പിരികൊണ്ടപ്പോൾ (raged), അത് പത്രവിത രണത്തെ വിചിത്രമായ രീതിയിൽ ബാധിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ പല സാധനങ്ങൾക്കും ഉപരോധ ങ്ങളും (sanctions) നിയന്ത്രിത അളവുകളും (rations) ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. രാജ്യത്ത് ഒരുതരം അടിയന്തരാവസ്ഥ (state of emergency) നില നിന്നു (prevailed), ഞങ്ങളുടെ വലിയ കുടുംബ ത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അതിതീവ്രമായി (acutely) അനുഭവപ്പെട്ടു. ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, വീട്ടിലെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം സ മ്പാദിക്കാൻ (procure) പ്രയാസമായി.
യുദ്ധത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഞങ്ങളെ ബാധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പ്പോൾ, എന്നെ ആവേശഭരിതനും സന്തുഷ്ടനുമാക്കി യ ഒരു നിർദ്ദേശവുമായി (proposal) ഷംസുദ്ദീൻ വന്നു. യുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു അനന്തരഫലം (fallout) രാമേശ്വരം സ്റ്റേഷനിലെ ട്രെയിൻ നിർത്തൽ നിർത്ത ലാക്കി (done away with) എന്നതായിരുന്നു. അപ്പോ ൾ ഞങ്ങളുടെ പത്രങ്ങൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും അവ എങ്ങനെ ശേഖരിച്ച് പട്ടണത്തിലെ ആളുക ൾക്ക് വിതരണം ചെയ്യും? ഷംസുദ്ദീൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. പത്രങ്ങൾ വലിയ കെട്ടുകളാക്കി (bundles) വെക്കും. രാമേശ്വരം ധനുഷ്കോടി പാളത്തിലൂടെ ട്രെയിൻ കിതച്ചോടുമ്പോൾ (chugged down), അവ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് വലിച്ചെറിയും (flung out). അവി ടെയായിരുന്നു എന്റെ വരവ്. ഓടുന്ന ട്രെയിനിൽ നിന്ന് എറിയുന്ന ഈ പ്രതക്കെട്ടുകൾ ശേഖരിച്ച് പട്ടണ ത്തിൽ വിതരണത്തിനായി കൊണ്ടുപോകുക എന്ന സന്തോഷകരമായ ജോലി ഷംസുദ്ദീൻ എനിക്ക് വാഗ് ദാനം ചെയ്തു!
My enthusiasm knew …………………… Arabic school nearby (Text Book page 24, 25)
എന്റെ ആവേശത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു (My enthusiasm knew no bounds). എനിക്ക് എട്ട് വയസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പക്ഷേ ഞാൻ വീട്ടിലെ വരുമാനത്തിലേക്ക് അർത്ഥവത്തായ (meaningful) രീതിയിൽ സംഭാവന (contribute) ചെയ്യാൻ പോകു കയായിരുന്നു! എന്റെ അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അവ രുടെ വിഹിതം (portions) ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർ ക്കുമായി വീതിച്ചു നൽകുമ്പോൾ അവരുടെ പാത ങ്ങളിലെ ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞുവരുന്നത് പല ദിവസ ങ്ങളിലും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു കുട്ടികൾക്കായി രുന്നു എപ്പോഴും ആദ്യം ഭക്ഷണം നൽകിയിരുന്ന ത്, ഞങ്ങളാരും വിശന്നിരുന്നതായി ഞാൻ ഓർ ക്കുന്നില്ല. വ്യക്തമായും, ആ വീട്ടിലെ സ്ത്രീകൾ അവരുടെ ഭക്ഷണത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച (compromising) ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അവരുടെ പോഷകാ ഹാരത്തിൽ (nutrition) ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വിട്ടു വീഴ്ച ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഞാൻ സന്തോഷത്തോ ടെ (readily) ഷംസുദ്ദീന്റെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ പുതിയ ജോലി എന്റെ സാധാരണ ദിനചര്യയിൽ (routine) ഉൾപ്പെടുത്ത ണ്ടിയിരുന്നു. എന്റെ പഠനവും സ്കൂളും പഴയതു പോലെ തുടരേണ്ടിയിരുന്നു. ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ക്കിടയിൽ (amidst) പത്രവിതരണവും ഉൾക്കൊള്ളി ക്കേണ്ടിയിരുന്നു (accommodated). എന്റെ സ ഹോദരങ്ങളുടെയും (siblings) ബന്ധുക്കളുടെയും കൂട്ടത്തിൽ, ഞാൻ കണക്കിൽ ഒരു പ്രത്യേക അഭി രുചി (aptitude) കാണിച്ചിരുന്നു.
എന്റെ കണക്ക് അധ്യാപകന്റെ അടുത്തുനിന്ന് ട്യൂഷൻ എടുക്കാൻ അച്ഛൻ ഏർപ്പാട് (arranged) ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാ ൽ, വിദ്യാർത്ഥികളായ ഞങ്ങൾ കുളി കഴിഞ്ഞ് പുലർ ച്ചെ (dawn) തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിലെത്ത ണം എന്നൊരു വ്യവസ്ഥ(condition) എന്റെ അധ്യാ പകനുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ, ട്യൂഷന്റെ കാലാവധി യായ (duration) ഒരു വർഷത്തേക്ക്, പുറത്ത് വെളിച്ച മെത്തുന്നതിന് മുൻപ് അമ്മ എന്നെ കുലുക്കി ഉണർ ത്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ ദിവസം ആരംഭിച്ചു.എനി ക്ക് മുൻപേ എഴുന്നേറ്റ് (risen) അവർ എനിക്ക് കുളി ക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിവെക്കുമായിരുന്നു. തുട ർന്ന് എന്നെ കുളിപ്പിച്ച് അധ്യാപകന്റെ വീട്ടിലേ ക്ക് അയക്കും. അവിടെ ഞാൻ ഒരു മണിക്കൂർ പഠി ക്കുകയും രാവിലെ 5 മണിയോടെ മടങ്ങിവരുക യും ചെയ്യും. അപ്പോഴേക്കും അടുത്തുള്ള അറബിക് സ്കൂളിലേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ അച്ഛൻ തയ്യാറായിട്ടുണ്ടാകും.
After my lesson was over, ……….. accounts of the day (Text Book Page 25, 26)
എന്റെ പാഠം കഴിഞ്ഞാൽ, ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷ നിലേക്ക് അതിവേഗം ഓടും (sprint). താമസിയാതെ, ദൂരെനിന്നുള്ള എഞ്ചിൻ പുക ദൃശ്യമാകും (visible) ഹോൺ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുകയും ഇടിമുഴക്കം പോലു ള്ള ഗർജ്ജനത്തോടെ (thunderous roar) ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിലൂടെ കടന്നുപോകുകയും ചെയ്യും. പറന്നു വരുന്ന (flying) പ്രതക്കെട്ടുകൾക്കായി കണ്ണാടി ക്കാൻ (keep an eye out) പറ്റിയ ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഒരു ക്ലോക്കിലെ സൂചി പോലെ കൃത്യമായി (Like clockwork), അവ പ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് എറിഞ്ഞുതരും (tossed out), തുട ർന്ന് ട്രെയിൻ കിതച്ചും ആഞ്ഞും (huff and puff) മുന്നോട്ട് പോകും, ട്രെയിനിലുള്ള ഷംസുദ്ദീന്റെ ആൾ എനിക്ക് നേരെ കൈവീശും, അതോടെ എന്റെ ജോ ലി ആരംഭിക്കും.
ഞാൻ ആ കെട്ടുകൾ എടുത്ത്, പ്രത ങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യേണ്ട അയൽപക്കങ്ങൾ (neighbourhood) അനുസരിച്ച് അവയെ പലവിഭാ ഗങ്ങളാക്കി (batches) തിരിച്ച് യാത്ര തുടങ്ങും. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം, ഞാൻ രാമേശ്വര ത്തിനു ചുറ്റും ഓടി (tore around), എല്ലാവർക്കും പത്രങ്ങൾ വിതരണം ചെയ്യും. താമസിയാ തെ ഞാൻ ആളുകളെ അവ വായിക്കുന്ന പ്രതങ്ങൾ വെച്ച് തിരിച്ചറിയാൻ (ide ntify) തുടങ്ങി. പലരും എനി ക്കായി കാത്തിരിക്കും, എപ്പോ ഴും ഒന്നോ രണ്ടോ സൗഹൃദ വാക്കുകൾ (friendly word) ഉണ്ടാകും. സ്കൂളിൽ വൈകാതിരിക്കാൻ വേഗം വീട്ടിലേ ക്ക് മടങ്ങി പോകാൻ ചിലർ എന്നോട് പറയും!
സന്തോഷവാനായ (cheerful) എട്ടുവയസ്സുകാരൻ പ്രതങ്ങൾ കൈമാറുന്നത് മിക്ക ആളുകളും ആസ്വദി ച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ പട്ടണം കിഴക്കൻ തീരത്ത് (east coast) ആയതു കൊണ്ട്, രാവിലെ 8 മണിയോടെ ജോലി തീരുമ്പോ ഴേക്കും സൂര്യൻ ആകാശത്ത് ഉദിച്ചുയർന്നിട്ടുണ്ടാകും ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും, അവിടെ അമ്മ പ്രഭാത ഭക്ഷണവുമായി കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. ലളിത മായ ഭക്ഷണമായിരിക്കും വിളമ്പുക, പക്ഷേ എനിക്ക് എന്ത് വിശപ്പായിരിക്കും. സ്കൂളിലേക്ക് അയക്കു ന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഓരോ വറ്റും (morsel) കഴിച്ചെന്ന് അമ്മ ഉറപ്പാക്കും. എന്നാൽ എന്റെ ജോലി അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. വൈ കുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ, ഞാൻ വീണ്ടും ഷംസുദ്ദീന്റെ ഉപഭോക്താക്കളുടെ അടുത്ത് പിരിവു കൾക്കായി (collecting dues) പോകും. അതിനു ശേഷം ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കാണും, അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന് അന്നത്തെ കണക്കുകൾ തീർക്കാൻ (work out the accounts) കഴിയും.
At that time …………. working man lay in store. (Text Book Page no. 25, 26)
ആ സമയത്ത്, കടലിനടുത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ഇളം കാറ്റ് (breeze) കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ജലാലു ദീനാ ഷംസുദ്ദീനോ അന്നത്തെ പത്രം തുറക്കും. ഞങ്ങളെല്ലാവരും ‘ദിനമണി’യിലെ കറുത്ത അക്ഷ രങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കും (pore over). അവരിലൊരാൾ വാർത്തകൾ ഉറക്കെ വായി ക്കും (read aloud), പതിയെ വലിയ പുറംലാകം ഞങ്ങളുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് (consciousness) പ്രവേശിക്കും. ഗാന്ധിജി, കോൺഗ്രസ്, ഹിറ്റ് ലർ, പെരിയാർ ഇ.വി. രാമസ്വാമി അവരുടെ വാക്കു കൾ ആ സായാഹ്നത്തിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിൽക്കും (hang in the evening air).
വലിയ ലോകത്ത് അവ രോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് അതിശയിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ ചിത്രങ്ങളിലും വാ ക്കുകളിലും വിരലോടിക്കും (trace), ഒരു പക്ഷേ,ഞാൻ മനസ്സിൽ കരുതും, ഒരു നാൾ ഞാൻ മദ്രാസ്, ബോംബെ, കൽക്കത്ത പോലുള്ള വലിയ നഗരങ്ങളിലേക്ക് പോകും ഗാന്ധിജി യെയും പണ്ഡിറ്റ് നെഹ്റുവിനെയും പോലുള്ളവരെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും? എന്നാൽ അത്തരം ചിന്തകൾ എന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരുടെ (playmates) വിളികളാലും, പിന്നീട് അത്താഴത്തിനുള്ള വിളിയാലും പെട്ടെന്ന് തടസ്സപ്പെടും (interrupted). ചെയ്യാനായി ഹോംവർക്ക് ഉണ്ടാകും, എട്ട് വയസ്സുകാരന് ചെലവഴിക്കാൻ (energy to spend) അത്രയേ ഊർജ്ജമുള്ളൂ. രാത്രി 9 മണിയോടെ ഞാൻ ഗാഢ നിദ്രയിലാകും (fast asleep), കാരണം അടു ത്ത ദിവസം കൂടുതൽ പഠനവും ഒരു ജോലിക്കാ രന്റെ ജീവിതവും എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു ണ്ടായിരുന്നു (lay in store).
This routine continued ……………………. at the age of eight! (Text Book Page 27,28)
ഈ ദിനചര്യ (routine) ഏകദേശം ഒരു വർഷ ത്തോളം തുടർന്നു. പത്രവുമായി ഓടിനടന്ന ആ ഒരു വർഷം കൊണ്ട് ഞാൻ കൂടുതൽ ഉയരവും ഇരുനിറവു മുള്ളവനായി. കയ്യിൽ ഒരു കെട്ട് പത്രങ്ങളുമായി ഒരു വേഗത്തിലുള്ള ഓട്ടത്തിൽ (sprint) എനിക്ക് എത്ര ദൂരം താണ്ടാൻ കഴിയുമെന്ന് വളരെ കൃത്യ മായി വിലയിരുത്താൻ (judge quite accurately) ഞാൻ പഠിച്ചു. അതിനാൽ എല്ലാ ദിവസവും ഒരേ സമയം വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ (localities) എത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഓരോ വരിക്കാരനും ഷംസുദ്ദീന് നൽകാനുള്ള തുക എനിക്ക് മനസ്സിൽ കണക്കുകൂട്ടാനും (calculate), അന്ന് പണം നൽ കാത്തവരുടെ പേരുകൾ ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറയാനും (reel off) കഴിഞ്ഞു.
ഒരു ജോലിക്കാരൻ ആവുക എന്നാൽ, നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും, ആ ദിവസ ത്തെ നേരിടാൻ (face the day) നിങ്ങൾ തയ്യാറാ യിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. ഗൃഹപാഠം, ട്യൂഷ ൻ, പ്രാർത്ഥനകൾ എന്നിവയെല്ലാം തുടർന്നു, പക്ഷേ മദ്രാസ് ധനുഷ്കോടി മെയിൽ എനിക്കായി കാത്തു നിൽക്കില്ലായിരുന്നു. പറന്നുവരുന്ന പ്രതക്കെട്ടു ശേഖരിക്കാൻ ഞാൻ ശരിയായ സമയ ത്തും ശരിയായ സ്ഥലത്തും സ്റ്റേഷനിൽ ഹാജ രാകണമായിരുന്നു (present). ഒരു ഉത്തരവാദിത്തം (responsibility) ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലെയും എന്തു തന്നെയായാലും എന്റെ ബന്ധുവായ ഷംസുദ്ദീന് കൊടുത്ത വാക്ക് പാലിക്കുന്നതിലെയും (kept my word) എന്റെ ആദ്യത്തെ അനുഭവമായിരുന്നു (first brush with) അത്.
അത് ഏറ്റവും ആസ്വാദ്യകരമായ സമയമായിരുന്നു, എല്ലാ രാത്രിയിലെയും കഠിന മായ ക്ഷീണം (intense tiredness) വകവയ്ക്കാതെ (not with standing) ഞാൻ അതിലെ ഓരോ നിമി ഷവും സ്നേഹിച്ചു. ഞാൻ ഈ അധിക ജോലി ഏറ്റെ ടുത്തതിലും അത് എന്റെ ആരോഗ്യത്തിനുണ്ടാക്കുന്ന ദോഷത്തെക്കുറിച്ചോർത്തും (toll it was taking) അമ്മ പലപ്പോഴും ആകുലപ്പെട്ടു (fretted), പക്ഷേ ഞാൻ തലയാട്ടി അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരി ക്കും. എന്റെ സമ്പാദ്യം (earnings) ഞങ്ങളെ എല്ലാ വരെയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ സഹായിക്കുന്നു ണ്ടെന്നും, എട്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ ഒരു ജോലിക്കാ രന്റെ പങ്ക് ഏറ്റെടുത്തതിൽ അവർ രഹസ്യമായി അഭിമാനിക്കുന്നുണ്ടെന്നും (secretly proud) ഉള്ള അറിവ്, പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു. എട്ടാം വയസ്സിൽ ഒരു ജോലിക്കാരൻ!
(എ.പി.ജെ. അബ്ദുൾ കലാമിന്റെ മൈ ജേർണി ട്രാൻസ്ഫോർമിംഗ് ഡ്രീംസ് ഇൻ ആക്ഷൻസ് എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പിൽ (memoir) നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗം).
Little Things Matter by Ruskin Bond About the Author
A. P. J. Abdul Kalam (1931 – 2015) born in Rameswaram, Tamil Nadu, was a scientist and statesman who led India’s missile and space programmes. He was the President of India from 2002 to 2007. His deepest interest lay in sharing his ideas with young minds. Among his works are India 2020 (1998), Wings of Fire (1999), Ignited Minds (2002), You are Born to Blossom (2008) and Target 3 Billion (2011). He was the recipient of several prestigious awards including the Bharat Ratna, India’s highest civilian honour.